Rozdział XXVIII. O zawarciu kondycyj służby cesarzowi j. m.

Kondycje1 służby. Mar. 82. Ewangelia wojsko z Kłatowa ruszyła na popis do Srybra.

Po uchwaleniu praw elearskich, dla obfitowania w ich wojsku sprawiedliwości ś., obrali dla3 zatrzymania ich, za sędziego wojskowego Aleksandra Gwiazdowskiego, dla osobliwej4 roztropności jego; a potem traktaty były kilkanaście dni o żołdzie i innych kondycjach służby cesarzowi j. m., które za spólną ugodą przez dwu rotmistrzów, to jest Wojciecha Sulmirskiego i Mateusza Dembińskiego, a przy tych i towarzysza jednego Marcjana Korzeniowskiego, imieniem wszystkiego wojska (na nich się dla osobliwej dzielności ich zdającego) postanowione, i z obudwu stron obwarowane, tu się dla krótkości tylko summatim5 przypominają. Te tedy rzeczy w kondycjach obwarowane były:

I. Iż miało być okazowanie wojska i według niego popis.

II. Żeby po popisie a wzięciu pieniędzy, bez mieszkania6 do obozu się kwapili, drogami od komisarzów7 pokazanymi. Ażeby w ciągnieniu nie tylko katolikom, ale i ewagelikom Augustinae confessionis8, tym którzy cesarzowi wierni, żadnej przykrości nie czynili.

III. Żeby szłacheckim słowem (bo przysięgać według zwyczaju wszystkich wojsk tamtejszych nie chcieli) wierność polską cesarzowi j. m. i posłuszeństwo hetmańskiemu lokotenentowi, natenczas Hieronimowi Caraffie Marchioni de Montenegro, to jest margrabi z Czarnej góry, miasta włoskiego, przed komisarzami p. pułkownik imieniem wojska wszystkiego przyobiecał.

IV. Iż nie mieli prócz hetmana, albo jego lokotenenta9, nigdy być pod niczyim posłuszeństwem, jako pospolicie bywa, iż dwa albo trzy pułki posławszy ludzi, to tam więc jeden pułkownik rzeczy dysponuje, który potężniejszy.

V. Iż bez wszelkich apelacyj przed kogokolwiek, sami się mieli prawami swymi ojczystymi sądzić i karać, wyjąwszy występek wszystkiego wojska za konsensem10 pułkowniczym popełniony, co hetmańskiemu sądowi zostawiono.

VI. Iż zaraz po popisie pieniądze miano dawać, to jest półtora miesiąca za przysługę pod Glockiem i Habelswerdem (jak się we 24 rozdz. pokazało), a miesiąc lipcowy.

VII. Iż miesięczny żołd miał być na koń po 15 złotych.

Pułkownikowi na buławę...................... czer. 100.

Pułkownikowi kuchennych.................. złotych 600.

Rotmistrzom na każde 100 koni po złot. 120, to jest, ile by koni miał pod swą chorągwią, tyle szląskich talarów, każdy rachując po groszy 36.

Porucznikom po....................... złotych 60.

Chorążym po............................ złotych 60.

Strażnikowi żołd na 12 koni, co czyni złotych 180.

Oboźnemu także na 10 koni, co czyni złotych 150.

Który żołd miano płacić duplonami11 cesarskimi dobrego srebra, rachując ich po półtrzecia złotego. Miasto12 których potem za Renem talary dawano, albo czerwone po 5 złotych, tak iż wynosił żołd na koń 6 talarów, albo trzy czerwone złote, bo w obozie jednako ważyło dwa talary a czerwony złoty.

VIII. Iż przypisany miesiąc zawsze miał być odliczony, ile razy by nieprzyjaciela wstępnym bojem rozgromili.

IX. Iż kontentacja13 według uznania komisarzów cesarskich miała być wszystkim rannym, albo postrzelanym pod Glockiem i Habelswerdem.

X. Iż w ciągnieniu zawsze wprzód mieli chodzić przed wojskami, chyba żeby tego kiedy inaczej potrzeba wyciągała, tedy wtenczas według zdania hetmańskiego.

XI. Iż więźniów jakichkolwiek dostawszy, zaraz mieli hetmanowi na inkwizycją oddać, który ich wypytawszy, jeżeliby jacy znaczni hersztowie byli, tedy ich mieli na cesarza j. m. tą sumą odkupować, którą za się dawali, a jeżeli mniejszego respektu, tedy ich nazad14 wrócić.

XII. Iż nowe chorągwie od cesarza j. m. co prędzej im dawać miano.

XIII. Iż okazka według popisu, jeżeliby to jaka potrzeba pokazowała, co miesiąc miała bywać.

XIV. Iż czeladź15 elearska, jeżeliby uciekłszy, w inszych się wojskach jakichkolwiek znajdowała, przywrócona koniecznie być miała, i ten, kto by takiego bawił16, surowo karany.

XV. Iż abdank17 albo rozpuszczenie wojska, lubo by z cesarskiej albo wojskowej strony zamyślony był, tedy wprzód miesiącem miał być opowiedziany.

XVI. Iż po abdanku wolne mieli mieć przepuszczenie przez państwa j. c. m. do któregokolwiek pana katolickiego.

XVII. Iż te kondycje miały być (jakoż i były potem) od cesarza j. m. potwierdzone.

Zaczem się to wszystko porządnie w Kłatowie utwierdziło, iż spustoszałym tamtecznym krajom nie stawało18 tak wielkiej liczbie wojska elearskiego żywności dłużej na tydzień dodawać, wypełniła się Ewangelia 26 dnia czerwca z regestru niedzielnego przypadająca, iż gdy tłuszcza wielka była z Panem Jezusem, a nie mieli, co by jedli itd., bo książę Lichtenstein z tamtym powiatem kłatowskim (nie bez wszelkiej ciężkości jego) radził się o pożywieniu wojska, jak Pan Jezus z ś. Filipem. Nie umiejąc ich jednak siedmiorgiem chleba jako Pan Chrystus nakarmić, tak popisu który tamże miał być, jako i dawania pieniędzy zaniechawszy, zaraz nazajutrz komisarze jego wojsko do Missy, którego po czesku Srybrem zowią, pomknęli.