Loreva

Elegia

Być może czule kiedyś jego głos zmącony
Przywoła pod cyprysy, tlące w czarnej chwale,
Utajona w pomroku doliny zielonej,
Bardziej błoga od niego, usłyszę te żale.

Ujrzę, jak z wolna kroczy wzgórzem w wielkim szlochu,
Policzę kroki jego, sieroce i biedne.
Załka! łzy jego zwilżą tę garsteczkę prochu:
Przykuta u stóp jego, już go nie odbiegnę.

W opuszczeniu zostanę, ale pocieszona.
Wiatry zaszumią tęsknie w tej boskiej godzinie.
O, niech mnie wreszcie przyjmie dolina zielona,
Czekam, już czekam... Boże wielki! jeśli minie?

Źródło i licencja

Domena publiczna · Marceline Desbordes-Valmore

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Elegia · Okładka na podstawie: ruffin_ready@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Elegia · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/elegia/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Stefan Napierski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.