Źródło i licencja tłumaczenia
Do Justyny
(Tęskność na wiosnę)
I blaskiem swoim dzień szczyci;
A memu światłu cóż to się stało,
Że mi dotychczas nie świéci1?
I ledwie nie kłos chce wydać;
Całe się pole zazieleniło;
Mojej pszenicy nie widać!
Gaj mu się cały odzywa.
Kłócą powietrze ptaszkowie leśni;
A mój mi ptaszek nie śpiéwa!
Po onegdajszej2 powodzi;
W różne się barwy łąka przybrała;
A mój mi kwiatek nie schodzi3!
Gospodarz zewsząd stroskany?
Jużem4 dość ziemię łzami urosił:
Wróć mi urodzaj kochany!
- świéci — daw. forma z é (tzw. e pochylonym), które miało brzmienie zbliżone do i. [przypis edytorski] ↩
- onegdajszy (daw.) — dosł. przedwczorajszy; przen. dawniejszy, niegdysiejszy. [przypis edytorski] ↩
- schodzić — tu: wschodzić; wyrastać, kiełkować. [przypis edytorski] ↩
- Jużem (...) urosił — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: już urosiłem (tj. już zrosiłem, już pokropiłem). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Franciszek Karpiński
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Do Justyny (Tęskność na wiosnę) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/karpinski-do-justyny-tesknosc-na-wiosne/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.