Loreva
Loreva

Utwór 43 z 54

Ballada o trzech królach

Tajemnicę przesypując w sobie 
jak w zamkniętej kadzi ziarno, 
jechali trzej królowie 
przez ziemię rudą i skwarną. 
Wielbłąd kołysał jak maszt, 
a piasek podobny do wody; 
i myślał król: «Jestem młody, 
a nie minął mnie wielki czas. 
I zobaczę w purpurze rubinów 
ogień, siły magiczny blask; 
może stanę się mocniejszy od czynów 
przez ten jeden, jedyny raz». 
Tygrys prężył siłę jak wąż, 
mięśnie w puchu grały jak harfa. 
Na tygrysie jechał drugi mąż, 
siwą grzywę w zamyśleniu szarpał. 
«Teraz — myślał — po latach tylu, 
gdy zobaczę, jak płomienie cudu drżą, 
moje czary skarbów mi uchylą, 
moje wróżby nabiegną krwią. 
Ziemia pełna jak złoty orzech, 
pęknie na niej skorupy głaz, 
usta jaskiń diamentowych otworzy 
przez ten jeden, jedyny raz». 
Trzeci król na rybie 
wielkiej jak wyspa jechał 
przez stepy podobne szybie 
błękitnej pod wiatru miechem. 
Nucił: «Po latach stu 
kwiat początku i końca ogień 
w jedno koło związanych nut 
gdy zobaczę, sam się stanę Bogiem. 
W suche liście moich ciemnych ksiąg 
spłynie mądrość odwiecznych gwiazd 
i osiądzie w misie moich rąk 
przez ten jeden, jedyny raz». 
A w pałacach na lądach zielonych, 
co jak sukno wzburzonej fali, 
mieli króle trzej błękitne dzwony, 
w których serca swe na co dzień chowali. 
A tak spiesznie biegli, że w pośpiechu 
wzięli tylko myśli pełne grzechu. 
Więc uklękli trzej królowie zadziwieni, 
jak trzy słupy złocistego pyłu, 
niewidzący, że się serca trzy po ziemi 
wlokły z nimi jak psy smutne z tyłu. 
I spojrzeli nagle wszyscy trzej, 
gdzie dzieciątko jak kropla światła, 
i ujrzeli jak w pękniętych zwierciadłach, 
w sobie — czarny, huczący lej. 
I poczuli nagle serca trzy, 
co jak pięści stężały od żalu. 
Więc już w wielkim pokoju wracali, 
kołysani przez zwierzęta jak przez sny. 
Wielbłąd z wolna huśtał jak maszt; 
tygrys cicho jak morze mruczał; 
ryba smugą powietrza szła. 
I płynęło, i szumiało w nich jak ruczaj1. 
Powracali, pośpieszali z wysokości 
trzej królowie nauczeni miłości. 
9 marca 1944 
  1. ruczaj (poet.) — strumień. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Ballada o trzech królach · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ballada-o-trzech-krolach/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis