Loreva
Loreva

O czterech muzykantach

Żył raz brytan stary,  
Wiernuś się nazywał.  
Dosyć się już strudził,  
Teraz odpoczywał. 
Dawniej z swoim panem 
Wybiegał na łowy 
I gonił zające 
Wśród szumnej dąbrowy. 
Pilnował mu domu 
I dzionkiem, i nocą,  
I gospodarzowi 
Wierną był pomocą. 
Lecz się już zestarzał,  
Nogi mu nie służą,  
Sierść powyłaziła,  
Zębów ma niedużo. 
Już po całych nocach 
Stróżować nie może 
I woli spać w sieni,  
Niżeli na dworze. 
Raz usłyszał Wiernuś,  
Jak gospodarz gada:  
— Chyba już brytana 
Pozbyć się wypada!... 
Zestarzał się bardzo,  
Już darmozjad z niego,  
Trzeba będzie kupić 
Brytana innego. 
Gdy to pies usłyszał,  
To pomyślał sobie:  
— Nie ma tu co czekać,  
Już ja wiem, co zrobię. 
Pójdę w świat szeroki 
Poszukać schronienia,  
Gdy mi tu żałują 
Kąta i jedzenia. 
Idzie Wiernuś drogą.  
Już dom z oczu znika.  
Idzie; wtem na drodze 
Osła napotyka. 
— A! Dzień dobry, kumie!  
Jak się waćpan miewa?... 
I usiedli w cieniu,  
Bo słonko dogrzewa. 
Gawędzą przyjaźnie,  
Pies się osłu żali.  
A pan Buruś na to:  
— Pójdę z tobą dalej. 
Póki byłem silny,  
Ciężko pracowałem;  
Wory pełne zboża 
Do młyna dźwigałem. 
Lecz gdym się postarzał,  
Mój pan mnie wyrzucił 
I zagroził kijem,  
Gdybym kiedy wrócił. 
Podróżują razem 
Psisko i oślina.  
Patrzą... aż tu drogą 
Wlecze się kocina. 
Przez wytartą skórę 
Kości wyglądają.  
— Gdzie to waszeć1 dąży? —  
Wędrowcy pytają. 
— Idę w świat szeroki,  
Gdzie poniosą oczy...  
I z przygasłych ślepków 
Łza mu się potoczy. 
— Myszek ani szczurów 
Łowić już nie mogę.  
Niewdzięczni mnie ludzie 
Wygnali na drogę. 
— A to chodźże2 z nami,  
Kolego kochany!... 
I wędrują razem 
Przez łąki i łany3. 
Gwarzą4 sobie w drodze,  
Na świat narzekają.  
Aż tu kogucika 
W drodze spotykają. 
— Moi państwo mili!  
A gdzież to idziecie?  
Może też ze sobą 
I mnie zabierzecie? 
Zabić mnie dziś chciała 
Niedobra kucharka,  
Na rosół dla pana 
Wpakować do garnka. 
Więc uciekłem z domu,  
Idę w świat daleki;  
Użyczcie mi swojej 
Przezacnej5 opieki! 
Zgodzili się chętnie 
Osioł, kot i psina.  
I wędruje razem,  
Tułacza drużyna. 
Noc ich zaszła w lesie,  
Spać zmęczeni legli.  
A wtem w oddaleniu 
Światełko spostrzegli. 
Zbliżają się cicho,  
W okno spoglądają.  
A tam straszni zbóje 
Siedzą całą zgrają. 
Przy sutej wieczerzy 
Zapijają wino;  
Każdy wzrok ma krwawy,  
Twarz czerwono-siną. 
Osioł na okienku 
Oparł przednie nogi.  
Brytan wlazł na niego;  
Na psa kot ubogi. 
Kogut na grzbiet Mruczka 
Frunął cichuteńko,  
Tak że zasłonili 
Calutkie okienko. 
Dopieroż się wtedy 
Rozległa muzyka!  
Kot miauczy, pies wyje,  
Osiołek poryka6. 
Kogut „kukuryku” 
Wrzeszczy, ile mocy,  
Jakby całe piekło 
Zbudziło się w nocy. 
Porwali się zbóje 
Wielce wystraszeni,  
Z oświetlonej izby 
Uciekli do sieni, 
A z sieni do lasu 
Cwałem popędzili.  
A dzielni muzycy 
Do domku wkroczyli. 
Podjedli obficie 
I popili winem.  
Potem kot legł sobie 
W kuchni pod kominem. 
Pies na samym progu 
Położył się w sieni,  
A osioł na dworze 
Wśród bujnej zieleni. 
A tymczasem zbóje 
Wysłali jednego.  
Idzie po cichutku 
Do domku swojego; 
Potknął się o Burka,  
A ten buch! go nogą.  
Zbój do sieni biegnie,  
Pies go ugryzł srogo. 
W kuchni kot czatował:  
Wnet na zbója skoczy;  
Skrwawił mu pazurem 
Czoło, nos i oczy. 
A kogut na grzędzie 
W mig narobił krzyku:  
— Hej! łapać złodzieja!  
Łapać! Kukuryku! 
Wraca zbój do lasu,  
Dziwy opowiada:  
— Dom nasz zamieszkała 
Złych duchów gromada. 
Jeden pchnął mnie nożem,  
Drugi dał mi kije,  
Trzeci tak podrapał,  
Że już ledwo żyję. 
A czwarty wciąż wołał,  
Żeby mnie trzymali.  
Nie ma tu co robić,  
Chodźmy, bracia, dalej. 
Poszli wszyscy zbóje 
Dom zbudować nowy.  
A czwórka skoczyła 
Po rozum do głowy. 
Zostali się w domku,  
Suto jedli, pili,  
Tak im dobrze było,  
Że do stu lat żyli. 
  1. waszeć — zwrot grzecznościowy, skrót od: wasza miłość. [przypis edytorski] ↩
  2. chodźże — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -że; znaczenie: chodź koniecznie. [przypis edytorski] ↩
  3. łan — obszar ziemi, na której coś się uprawia, np. łan pszenicy. [przypis edytorski] ↩
  4. gwarzyć — rozmawiać. [przypis edytorski] ↩
  5. przezacny — bardzo zacny; bardzo cenny, wielce szanowny. [przypis edytorski] ↩
  6. poryka — dziś: porykuje; inaczej: ryczy. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Artur Oppman

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

O czterech muzykantach · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/oppman-o-czterech-muzykantach/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis