Rozdział 13 z 25

Pieśń XIII

O piękna nocy nad zwyczaj tych czasów2,
Patrz na nas jasno wpośrzód tych tu lasów,
Gdzie jako pszczoły wkoło swego pana
Straż dzierżem niecąc ognie aż do rana.

Bodaj szczęśliwie tę drogę odprawił
I wszystko wedle myśli swojej sprawił
Pan świętobliwy3, któremu nie miała
Polska w dobroci równia4, jako5 wstała.

I już nam ma być ten pohaniec6 srogi,
Który niedawno padał nam pod nogi
Kiedy Starodub7, z gruntu wysadzony,
Pod miecz okrutny lud wydał zwierzony8?

Albo gdy pycha nie mogła pokorze
Wytrzymać stusu9, a w głębokie morze
Krwawy Niepr10 płynął miecąc na ostrowy11
Moskiewskie łupy i pobite głowy?

Prze Bóg, tychżesmy ojców dzieci? czyli
W tak krótkim wiekusmy sie wyrodzili?
Święty pokoju, tę masz wadę w sobie,
Że ludzie radzi zgnuśnieją przy tobie!

Więcej ci śrebra i złota dziś mamy,
Więcej półmisków na stoły dawamy;
Co po tym? Kiedy siedziem jak na ledzie12,
A granic na nas lada kto ujedzie13.

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
nad zwyczaj tych czasów — inaczej niż zwykle (bywa) w tych czasach. [przypis redakcyjny] ↩
Pan świętobliwy — król Zygmunt August. [przypis redakcyjny] ↩
równia (starop.) — równego. [przypis redakcyjny] ↩
jako — od czas gdy. [przypis redakcyjny] ↩
pohaniec — poganin (zob. Ks. 1, Pieśń VII, w. 9). [przypis redakcyjny] ↩
Starodub — warownia zdobyta w roku 1535 przez Jana Tarnowskiego podczas walk z Moskwą. [przypis redakcyjny] ↩
lud (...) zwierzony — powierzoną sobie załogę. [przypis redakcyjny] ↩
stus — cios, uderzenie. W strofie tej jest mowa prawdopodobnie o bitwie pod Orszą z roku 1514. [przypis redakcyjny] ↩
Niepr — Dniepr. [przypis redakcyjny] ↩
miecąc na ostrowy — miotając na wyspy. [przypis redakcyjny] ↩
na ledzie (starop. N. lp) — na lodzie. [przypis redakcyjny] ↩
granic (...) ujedzie (starop.) — wtargnie w nasze granice. [przypis redakcyjny] ↩