Przysłowia Piekła

W czasie siewu ucz się, w czasie żniw nauczaj, zimą raduj się.

Prowadź swój wóz i pług przez kości umarłych.

Droga nadmiaru wiedzie do pałacu mądrości.

Roztropność to bogata, acz szpetna stara panna, do której zaleca się Nieudolność.

Ten, kto pragnie, ale nie działa, wydaje na świat zarazę.

Przecięta dżdżownica przebacza pługowi.

Unurzajcie w rzece tego, kto kocha wodę.

Głupiec nie widzi tego samego drzewa co mędrzec.

Ten, czyja twarz nie emanuje blaskiem, nigdy nie zostanie gwiazdą.

Miłość kocha wytwory czasu.

Pracowita pszczoła nie ma czasu na żale.

Godziny głupoty odmierza się zegarem, jednak godziny mądrości pozostają niezmierzone.

Wartościowe pożywienie zdobywa się bez sieci i sideł.

Spisujcie liczbę, wagę i miarę w czasie niedostatku.

Żaden ptak nie wzlatuje zbyt wysoko, jeśli wznosi się na własnych skrzydłach.

Martwe szczątki nie pomszczą swoich ran.

Najwznioślejszym czynem jest postawić innych przed sobą.

Gdyby głupiec trwał uparcie w swej głupocie, stałby się mądry.

Głupota jest płaszczem niegodziwości.

Wstyd jest płaszczem Pychy.

Więzienia buduje się z kamieni prawdy, burdele z cegieł religii.

Duma pawia to chwała Boga.

Chuć kozła to szczodrość Boga.

Gniew lwa to mądrość Boga.

Nagość kobiety to dzieło Boga.

Nadmiar żalu wybucha śmiechem, nadmiar radości — szlochem.

Ryk lwów, wycie wilków, szał wzburzonego morza i niszczycielski miecz to części wieczności zbyt wielkie dla ludzkiego oka.

Lis potępia pułapkę, nie samego siebie.

Radości zatrzymują w miejscu, żale pchają naprzód.

Niechaj mężczyzna nosi skórę lwa, a kobieta runo owcy.

Ptakowi gniazdo, pająkowi sieć, człowiekowi przyjaźń.

Głupiec uśmiechnięty i samolubny oraz głupiec ponury i zmarszczony będą obaj uznani za mądrych, jeśli da się im rózgę.

To, czego teraz dowiedziono, niegdyś jedynie sobie wyobrażano.

Szczur, mysz, lis i królik patrzą na korzenie. Lew, tygrys, koń i słoń — na owoce.

Cysterna powstrzymuje, fontanna przelewa.

Jedna myśl wypełnia bezkres.

Zawsze bądź gotów, by mówić, co myślisz, a człowiek nikczemny będzie cię omijał.

Wszystko, co można sobie wyobrazić, stanowi obraz prawdy.

Orzeł nigdy nie stracił więcej czasu niż wtedy, gdy postanowił uczyć się od wrony.

Lis dba sam o siebie, lecz Bóg troszczy się o lwa.

O poranku myśl, w południe działaj, wieczorem jedz, nocą śpij.

Ten, kto przetrwał twoją natarczywość, poznał cię.

Jak pług słucha słów, tak też Bóg nagradza modlitwy.

Tygrysy gniewu mądrzejsze są od rumaków poleceń.

Spodziewaj się trucizny w nieruchomej wodzie.

Nigdy nie wiesz, ile wystarczy, póki nie poznasz nadmiaru.

Słuchaj napomnienia głupca. Jest to rycerski przywilej.

Oczy z ognia, nozdrza z powietrza, usta z wody, broda z ziemi.

Słaby w odwadze silny jest w przebiegłości.

Jabłoń nigdy nie pyta brzozy, jak rosnąć, ani też lew nie radzi się konia, jak polować.

Wdzięczny obdarowany przynosi obfity plon.

Gdyby inni nie byli głupi, my powinniśmy tacy być.

Dusza pełna słodkiej rozkoszy nigdy nie zazna skażenia.

Gdy widzisz orła, oglądasz część Geniuszu. Unieś głowę!

Jak gąsienica wybiera najpiękniejsze liście, by złożyć na nich jaja, tak też kapłan nakłada klątwy na najpiękniejsze rozkosze.

Trzeba wielowiekowej pracy, by stworzyć mały kwiat.

Przekleństwo pęta; błogosławieństwo wyzwala.

Najlepsze wino jest najstarsze, najlepsza woda — najświeższa.

Modlitwy nie orzą, pochwały nie zbierają żniwa, radości się nie śmieją, żale nie ronią łez.

Głowie Wzniosłość, sercu Patos, lędźwiom Piękno, rękom i nogom Proporcje.

Czym powietrze dla ptaka albo morze dla ryby, tym pogarda dla godnych pogardy.

Wrona pragnie, by wszystko było czarne, sowa — by wszystko było białe.

Obfitość jest Pięknem.

Gdyby lew słuchał rad lisa, byłby przebiegły.

Postęp prostuje drogi, lecz krzywe drogi bez Postępu to ścieżki Geniuszu.

Prędzej zabij niemowlę w kołysce, niż hoduj niespełnione pragnienia.

Tam, gdzie nie ma człowieka, natura jest jałowa.

Nie da się powiedzieć prawdy tak, by ją zrozumiano, ale by w nią nie uwierzono.

Wystarczająco wiele! Albo zbyt wiele!

*

Starożytni poeci ożywili wszelkie poznawalne obiekty Bogami i Geniuszami, którym nadali imiona i których wyposażyli w przymioty lasów, rzek, gór, jezior, miast, narodów i wszystkiego innego, co byli w stanie dostrzec silniejszymi i licznymi zmysłami. W szczególności zaś przyglądali się Geniuszowi każdego miasta i kraju, wiążąc go z umysłowym bóstwem. Tak to powstał ustrój, który niektórzy wykorzystali, zniewalając prostych poprzez próbę wywiedzenia lub wydzielenia umysłowych bóstw z przynależnych im obiektów. To był początek Kapłaństwa. Sposoby oddawania czci wybierano spośród poetyckich opowieści. Z czasem oznajmiano, że taki właśnie był Boży nakaz. Dlatego ludzie zapomnieli, że wszelkie bóstwa mają swe mieszkanie w ludzkiej piersi.