Loreva
Loreva

Utwór 11 z 27

Uśpiona

W gorącą północ lśni czerwcową  
Mistyczny księżyc nad mą głową.  
Usypiających mgieł wilgocie  
Świat w widziadlanym kąpią złocie,  
Co, destylując się kroplami,  
Spływa nad cichych gór szczytami; 
Ślizga się sennie falą siną  
Nad tą powszechną łez Doliną. 
Bluszcz wokół grobu się obwija  
Śród fal kołysze się lilija; 
Mgłą otuliwszy senne ciemię — 
Ruina — w ukojeniu drzemie.  
Właśnie jak Lete1 — patrz — jezioro  
Świadomie śpi północną porą 
I za nic w świecie się nie zbudzi. 
Śpi wszystko Piękno. Patrz — śród ludzi 
Rozwarłszy okno na niebiosy —  
Tu śpi Irena z swymi losy2. 
O pani, jakaż tobie moc 
Otwierać każe okno w noc? 
Swawolne wiatry z drzew i krzaków  
Lecą tu — niby stada ptaków —  
Magiczny — bezcielesny rój 
Napełnia szmerem pokój twój —  
I strasznie wokół ciebie pląsa 
I białą twą kotarą wstrząsa, 
Gdzie pod zwartymi już powieki  
Twa dusza śpi — ach! Śpi na wieki... 
Patrz — cienie drżą jak sen cmentarza! 
Nic cię to, pani, nie przeraża? 
Czyś ty daleko stąd? Ach, czyż 
Pojmujesz, jak i czemu śpisz?  
Tyś pewnie gdzie w dalekich krajach, 
Za sennym morzem, w złotych rajach...  
Dziwna twa bladość — dziwny strój —  
Przedziwny, długi warkocz twój  
I wielki ten milczenia zdrój... 
O, pani śpi! Obyż jej spanie, 
Co trwa, głębokie było! Panie,  
Ty przyjmij ją pod swe czuwanie.  
Gdy świętszym stało się to łoże, 
Ściany tej izby bardziej boże, 
Spraw, Panie, niechaj śpi przez wieki 
Z nierozwartymi wciąż powieki3, 
Śród widm schodzących z mgły dalekiej. 
Śpi droga moja. Ach, jej spanie, 
Co trwa, wieczystym niech się stanie! 
Niech sen jej zawsze będzie taki — 
Niech cicho pełzną w niej robaki!  
Daleko w ciemnym, starym lesie —  
Niech świat jej grób wysoki wzniesie,  
Grób, co już nieraz czarne swoje  
Zamykał drzwi żelaznych dwoje, 
Z tryumfem kryjąc w swe żałoby  
Rodzinnych herbów jej ozdoby. 
Jaki samotny grób milczący, 
W którego nieraz drzwi niechcący, 
Rzucała niegdyś kamień drżący. 
Grób, który z czarnej swej czeluści 
Jej głosu nigdy nie przepuści, 
Bo strach ogarnąłby dziecinę, 
Że jęczą w grobach mary sine!  
  1. Lete a. Leta (mit. gr.) — rzeka zapomnienia; jedna z pięciu rzek Hadesu, podziemnej krainy umarłych. [przypis edytorski] ↩
  2. z swymi losy (daw. forma) — ze swymi losami. [przypis edytorski] ↩
  3. z nierozwartymi (...) powieki (daw. forma) — z nierozwartymi powiekami. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Edgar Allan Poe

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Uśpiona · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-uspiona/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Antoni Lange

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis