Loreva
Loreva

Utwór 25 z 37

Pieśń Wagabundów

Wiedziemy wonny żywot wagabundów 
codziennie jasne słowa wdychamy jak opium. 
Przestrzeń potrafi wchłonąć nas jedną sekundą 
w którą się płynne serca całą wieczność topią 
nocami podchodzimy do otwartych okien 
wylatujemy w sady kwitnące jak zapach 
patrzeć jak senna zieleń ciepłe niebo żłopie 
jak cisza dźwięcznym światłem w szyby zacznie kapać. 
Potem płyniemy wolno w ciepłych żaglach cieni 
we wzdęte morza światła brzęczące jak pszczoły 
odrzucające błękit odpływów jak włosy  
na białe ciała ławic wolno zbiegłe dołem. 
Silni w miękkie dąbrowy wchodzimy jak w szelest. 
Przez góry w płynnych dzwonach bielone oddalą 
w wysokich zamkach turni przesypiamy otchłań 
wtuleni w futro lasu noc jak ogień paląc 
i czekamy na porty jak inni na statki 
aż staniemy się tacy ot tacy maleńcy 
stateczkiem z łup orzecha w zapach wody gładki 
popłyniemy daleko do zielonych Indii. 
II. 39 r.  
  1. wagabunda (z łac.) — włóczęga a. wędrowny śpiewak. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Juwenilia II · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilia-ii/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis