Źródło i licencja tłumaczenia
Wiśnia
Król ją ujrzał o słońca zachodzie,
Ujrzał tajnym zapłonioną żarem
I obłąkał swe zmysły jej czarem.
Żeby gasić twe pragnienie!
Inni w gwiezdne na błękicie znaki,
A ja ciebie będę czcił w twej krasie1,
Wiśnio, wiśnio! Już ku zmierzchom ma się!»
Żeby gasić twe pragnienie!
Przejrzyj duszę do dna, bo zbyt mglista...
W tym ogrodzie dwoje nas, jak dwoje...»
I wyciągnął ku niej usta swoje.
Żeby gasić twe pragnienie!
I skamieniał, szałem ogarnięty,
I nie wiedział, że nie dni samotne,
Jeno2 wieki mijają stokrotne.
Żeby gasić twe pragnienie!
Nieśmiertelne pozyskała trwanie
I wtulona w nieuwiędłe liście
Płomieniała odtąd wiekuiście.
Żeby gasić twe pragnienie!
Ciało jego już w nic się rozpadło,
Jeno ustom, by mogły całować,
Wolno było w ogrodzie wiekować3.
Żeby gasić twe pragnienie!
«Brak nam oczu. Cóż ślepcom się przyśni?
Lecz cokolwiek nam sądzono w niebie,
Nie przestaniem4 należeć do ciebie!»
Żeby gasić twe pragnienie!
Podziwiały ust wiernych urodę:
«Usta, usta, rozwarte do picia,
Jaki smutek stał się wam za życia?»
Żeby gasić twe pragnienie!
Dać to szczęście, bez którego ginie!
Jakaż niemoc tak strasznie was więzi
Do tej wiśni, co trwa na gałęzi?»
Żeby gasić twe pragnienie!
Źródło i licencja
Domena publiczna · Bolesław Leśmian
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Ballady · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-ballady/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.