Trzy miesiące później

Zagadka, zamiast zmierzać ku rozwiązaniu, wikła się tylko coraz bardziej i spędza mi sen z powiek. To nowe już nie leży, lecz pomyka tu i ówdzie na swoich czterech nogach. Mimo to różni się wyraźnie od innych czworonogów: na przykład przednie łapy ma niezwykle krótkie, przez co główną część ciała wznosi ku górze, sprawiając przy tym mało korzystne wrażenie. Zbudowane jest podobnie do nas, ale jego sposób poruszania się przeczy twierdzeniu, jakoby miał należeć do naszego gatunku. Krótkie przednie nogi i długie tylne sugerują, że powinno się go zaklasyfikować jako kangura, znacząco jednak różnego od reszty, gdyż prawdziwy kangur skacze, ten zaś nie skacze nigdy. Jest to niemniej przypadek wielce ciekawy; w dodatku tej odmiany jak dotąd nie opisano. Wziąwszy pod uwagę fakt, że to ja ją odkryłem, za w pełni zasadne uznałem odnotowanie moich zasług dla nauki poprzez nazwanie nowego zwierzęcia moim imieniem: Kangaroorum Adamiensis... W chwili, gdy do nas trafił, musiał być bardzo młody, ponieważ od tego czasu nadzwyczaj urósł. Jest chyba pięciokrotnie większy niż pierwszego dnia obserwacji, a w reakcji na różnego rodzaju dyskomfort potrafi wydawać z siebie dźwięki dwadzieścia dwa do trzydziestu ośmiu razy głośniejsze niż na początku. Zastosowanie wobec niego w takich wypadkach środków przymusu jedynie potęguje reakcje negatywne, zaprzestałem więc tego typu działań. Ona z kolei ucieka się do perswazji, dając kangurowi rzeczy, których wcześniej mu odmawiała; i ta metoda, trzeba przyznać, daje wcale niezłe rezultaty. Jak już wspomniano, nie byłem obecny, kiedy się pojawił; ponoć znalazła go w lesie. Byłoby to dość osobliwe, gdyby stanowił jedyny egzemplarz swojego gatunku — a jednak wszystko na to wskazuje, na próżno bowiem przez ostatnie tygodnie starałem się znaleźć drugiego, aby powiększyć swoją kolekcję tudzież dostarczyć towarzysza zabaw temu tutaj, dzięki czemu bez wątpienia stałby się spokojniejszy i łatwiej byłoby nam go poskromić. Włożyłem w poszukiwania mnóstwo wysiłku — bezskutecznie. A co najdziwniejsze, nie natrafiłem na choćby jeden ślad obecności drugiego kangura. Na pewno żyje na ziemi, jakże więc to możliwe jest, żeby nie zostawiał żadnych śladów? Zastawiłem mnóstwo pułapek, lecz bez powodzenia. Włażą w nie wszystkie małe zwierzęta z wyjątkiem tego jednego, a wchodzą tam zresztą, jak sądzę, jedynie z czystej ciekawości, aby sprawdzić, co u licha w pułapce robi mleko, bo nigdy go nie piją.