Loreva
Loreva

Utwór 1 z 2

III

„Ale w nas obu jakiś nieśmiertelny 
Grzmot słychać, duszę jakąś doskonałą, 
Która jak rycerz występuje dzielny, 
Gdzie trzeba, i wnet ubiera się w ciało. 
A że my straszni, to Bóg wie piekielny, 
Bo zawsze na wspak stawia swoje działo 
I wichrem strasznym obu nas rozdziela 
I w oczy garścią nam piorunów strzela, 
„Gdy chcemy naprzód.” — Rzekł; a w całym gieście 
Był taki straszny, że szlachta struchlała 
Mówi: — „Chorobę ma wielką... boleście1 
Rumatyczne2 mu nadłamały ciała; 
O wiecznym jakimś mówił manifeście, 
O włóczni — widać, że w boku została 
Włócznia kozacka, którą pod Winnicą 
Dostał w bok...’’ Szepcą z wielką tajemnicą, 
Ażeby Żyda powiesić felczera, 
Co nie namacał jej, a rzekł, że trzyma. 
O! jakże trudno służyć za Homera 
Szlachcie i ciągle za nią iść oczyma! 
Pułaski na nich plany swe opiera; 
Jemu już w oczach gdzieś karpacka zima 
Srebrna, bez dachu i nawet bez płota, 
Jednemi tylko sztandarami złota 
I ukwiecona świeci się a oni 
O powieszeniu Żyda radzą z boku!... 
Rzekniesz o wiośnie — to zaraz Fawoni3 
Z trawkami igra nad brzegiem potoku; 
Z tej legii, która po husarsku dzwoni 
I w historycznym gdzieś dawnym obłoku 
Podnosi miecze ogromne jak młoty 
I rząd łabędzich skrzydeł zorzą złoty 
Rozwija... z tego dawnego husarza, 
Co za Krzyżakiem pędzi się śród błonia, 
W kark dzidę swoją mu zabójczą wraża, 
Hełm na hełm, konia mu wsadza na konia 
I z trupem lecąc, szeregi przeraża, 
Bo zda się, paszczę trupa w siebie wchłania 
I w strzał srebrzystych mogilnej zamieci 
Do piekła, jak coś skrzydlatego, leci... 
Zamiast straszydła tego, co na sztabę 
Człowieczą wskoczył, zgniótł w skrzydłach i w rękach 
A potem rzucił ścierwo w kruki rabe4 
I dalej leciał, słyszany po jękach, 
A potem w domu ściskał swoją babę 
I o Chrystusa czerwonego mękach 
Śpiewał żałosne godzinki... mam oto 
Na Boga! salę mam ogromną, złotą, 
Wielką figurę, w szarym szarafanie5, 
W amarantowej czapce aksamitnej, 
Na szabli; i mam drugiego, mospanie, 
Rycerza wielkiej zrennicy błękitnej, 
I mam ogromną wojnę. Bożą w planie, 
Podobną wojnie jakiej starożytnej, 
I mam podolskich tyle wonnych kwiatów, 
I mam ten miesiąc biały — hostię światów. 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
  1. boleście — dziś popr. forma M. lm: boleści. [przypis edytorski] ↩
  2. rumatyczne — dziś: reumatyczne. [przypis edytorski] ↩
  3. Fawoni własc. Fawoniusz (mit. rzym.) — wietrzyk wiosenny, odpowiednik gr. Zefira. [przypis edytorski] ↩
  4. raby (reg.) — pstry. [przypis edytorski] ↩
  5. szarafan (daw.) — suknia a. płaszcz. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Beniowski. Dalsze pieśni · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/beniowski-dalsze-piesni/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis