Loreva
Loreva

Utwór 11 z 37

Dziki laur

Niebo — szklana kopuła meczetów zielonych, 
nakrywa szmer powietrza nasiąkłego złotem, 
śpiewające daleko ciszy dzwonią dzwony... 
Słońce zakrzepło w ciele metalicznym brązem, 
pachnącym bladym kwiatem dzikich rozmarynów... 
Chodź ze mną w słońce pękające złotem, 
pianą morską i słońcem pachnąca dziewczyno. 
W głąb daleko pod nami morze się rozlało, 
wypełzłe z wypukłości nieba między skały; 
z nienasyconych słońcem czarnych winogradów 
chcę wypić cisze morza, pełne i dojrzałe. 
W powybielanych skwarem napuchłych obłokach 
brodzą krzaki o liściach cierpkich i surowych. 
Ręce błądzą pod błękit prażącego nieba, 
by zerwać z sztywnych krzaków szklisty krzyk laurowy. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Juwenilia II · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilia-ii/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis