Loreva
Loreva

Utwór 11 z 11

XI

Bólu szemrzący zdrój i cichej melancholii 
Łagodny poszum ten czemu mi płynie z duszy? 
Czy stąd, że życia znój zaciężył na mej woli, 
Czuwanie zmienia w sen w bezgwarnej pragnień głuszy? 
Czy stąd, że moich ócz teleskop wyciągnięty 
Tam, gdzie tych czasów głąb, idących, jak ofiary, 
Na rzeź, dostrzega krucz — pochmurne tylko mety, 
Choć jeszcze wczoraj zrąb ich nieb zlewały żary? 
O rzuć tych pytań nóż! Po co znów krajać serce, 
Co, widząc dziś swój los i przeznaczenie świata 
W gaśnięciu złotych zórz, w straszliwych walk rozterce, 
Nie skrzepłą rzuca krew, nie rozjęk, w rozpacz plenny1, 
Lecz rezygnacji głos z nieśmiałym żalem splata 
I ten swój tęskny śpiew na powiew śle wiosenny. 
  1. plenny — płodny, przynoszący plon. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

XI (Bólu szemrzący zdrój...) · Okładka na podstawie: Robert | www.robertvandijk.com@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

XI (Bólu szemrzący zdrój...) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-ciemnosci-schodzi-moja-dusza-xi-bolu-szemrzacy-zdroj/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis