Loreva
Loreva

Utwór 12 z 16

(Jaki lekki — zwinny...)

Jaki lekki — zwinny — chybki —  
sunę przez zarośla!  
mój skok przesadza polany,  
skąpane w mgle i księżycu.  
Oczy migocą zielono,  
grzbiet się pręży,  
centki błyskają w zaroślach.  
Otom król chytrych, silnych 
zwierząt: ja —  
tygrys.  
I widzę:  
siedzi pod czerwoną palmą 
w białej sukni —  
z księgą indyjskiej mądrości.  
Pełzam w gęstwinie dżungli —  
u nóg jej począłem się łasić —  
w obłędzie strachu 
nie śmie drgnąć.  
Patrzy na mnie, patrzy —  
jak ptak o bijącem gwałtownie sercu.  
Lekko ją łapą 
przechylam —  
ona próbuje wstać —  
i nagle —  
kły wbijam w klatkę piersiową 
— strumienie gorącej krwi 
w bolesnym jęku 
wiją się przed memi oczyma.  
Ona tylko raz —  
mój Boże —  
szepnęła moje imię —  
I obudziłem się —  
mój Boże —  
własną 
pierś rozdarłem 
i broczę krwią.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Miciński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W pośród Raju · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-posrod-raju/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis