Loreva

[Tych miłości, które z nami...]

Tych miłości, które z nami  
na strumieniach białych płyną,  
co jak chmury nad głowami 
czasem każą zapominać, 
tych miłości jak zwierzęta, 
co wracają w las od ludzi, 
węsząc z twarzą wyciągniętą, 
zanim śmierć ich nie ostudzi, 
tych miłości, które niosą 
sok z korzeni w słońce liściem, 
co jak puch dziewczęcych włosów 
lekko rosną ku niebiosom, 
nie wydepczą nienawiści.  
Tych miłości, o, za wiele, 
chociaż ziemia jeszcze twarda, 
nad nią zawsze śpiewu szelest, 
bo cóż ziemskość? — śmiech, pogarda, 
bo cóż zbrodnia? — Tylko mocniej 
za bijące morze sumień 
kochać każe, za ślad głupi 
jak ten olbrzym, co się upił, 
co gdy wstanie, to zrozumie. 
W nas, co jak pomników głazy, 
z tych miłości mocno rośnie 
przez te czasy, nad te czasy, 
ponad nami — czas miłości.  

27 stycznia 1944

Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[Tych miłości, które z nami...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-tych-milosci/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis