Sonet II

Na one1 słowa Jopowe2:
Homo natus de muliere, brevi vivens tempore3 etc.

Z wstydem poczęty człowiek, urodzony
Z boleścią, krótko tu na świecie żywie,
I to odmiennie4, nędznie, bojaźliwie;
Ginie od słońca jak cień opuszczony.

I od takiego, Boże nieskończony,
W sobie chwalebnie i w sobie szczęśliwie
Sam przez sie żyjąc, żądasz jakmiarz5 chciwie
Być miłowany i chcesz być chwalony.

Dziwne są Twego miłosierdzia sprawy6:
Tym się Cherubim7, przepaść zrozumności,
Dziwi zdumiały, i stąd pała8 prawy

Płomień, Serafim9, w szczęśliwej miłości.
O święty Panie, daj, niech i my mamy
To, co mieć każesz, i tobie oddamy!

one (daw.) — te. [przypis edytorski] ↩
słowa Jopowe — słowa Hioba (J 14,1). [przypis edytorski] ↩
Homo natus de muliere, brevi vivens tempore (łac.) — Człowiek urodzony z niewiasty żyje przez krótki czas; początek pierwszej strofy jest wolnym przekładem tego motta. [przypis edytorski] ↩
odmiennie — tu: niestale, niejednakowo. [przypis redakcyjny] ↩
jakmiarz — ledwie nie; prawie. [przypis redakcyjny] ↩
Dziwne są Twego miłosierdzia sprawy — Boże miłosierdzie i łaska były pojęciami teologicznymi intensywnie dyskutowanymi w XVII wieku. [przypis edytorski] ↩
cherubim a. cherub — anioł pozostający w bezpośredniej bliskości Boga. [przypis edytorski] ↩
pałać (daw.) — płonąć a. jarzyć się. [przypis edytorski] ↩
Serafim — anioł pozostający w bezpośredniej bliskości Boga, przedstawiany jako istota powstała z bezdymnego ognia. [przypis edytorski] ↩