Loreva

Wspomnienie Pani De St. Marcel z domu Chauveaux

(14 stycznia 1846)

Staruszko moja! o staruszko moja! 
Twoje mieszkanie takie wonne tobą, 
Na murach twoich jak z obrazów zbroja, 
A każdy obraz był jakąś osobą. 
Dziś raz ostatni widząc pożegnałem, 
Wszedłszy do domu — bym poszedł1 za ciałem. 
Dawno bez męża — i bez towarzysza, 
Który niedawno ciebie odszedł stary, 
Przycichłaś w domu — dziś ta sama cisza 
W domu — a w bramie stoją twoje mary. 
Gdym wszedł... myślałem, że szata szeleszcze, 
Ogień się palił — zegary szły jeszcze. 
Lecz jakaś ciemność... dziwne jakieś mroki 
Nad twym kominem — nad łoża kotarą2, 
Jakby te dziwne śmiertelne obłoki, w 
Które zmieniają dzień w godzinę szarą, 
A człowiekowi bronią słów i ruchów, 
Bo są z poważnych i ze smętnych duchów. 
Lat dziewięćdziesiąt ciałoś ty nosiła, 
Przez krew szły twoje panieńskie nożeczki, 
Przez smutek starość szła twoja pochyła, 
A w trumnie leżą już tylko kosteczki; 
Wszystkoś wybrała ze skarbu żywota, 
Czemuż po tobie — ta wielka tęsknota? 
Może dlatego, że gdym twoje ściany 
Odwiedzał... dawno światem niezabawne3, 
To spotykały mnie Republikany4 
I wielkich imion — dawne duchy sławne, 
I wszystkie stały z odkrytymi głowy5 
Słuchając we mnie grzmiącej polskiej mowy. 
Gdym nieraz siedział przy twoim kominie, 
A ty myślałaś, że ja sobie drzymię, 
Jam na mównicy stał w tych duchów gminie 
I brałem sobie między nimi — imię; 
Od głów zaczynał — i do serc im sięgał, 
I znów na wielkąm ich sprawę sprzysięgał. 
A ty jak trupek w krześle, pod zamętem 
Cicha, podobna do Park6 — życia matek, 
Byłaś jakby tych sejmów prezydentem 
Duchem — próchenko ciała i opłatek, 
Co miejsca przez lat dziewięćdziesiąt bronił, 
A nie ustąpił — aż Pan Bóg zadzwonił. 
Dlategom ja cię czuł pod suchą kością 
Dobrą, choć ludzie o złość oskarżali, 
Tyś sławne imię nosiła ze złością; 
A ja sam także mam to, co mię pali. 
Gdym jest wielkimi burzami natchnięty, 
A w burzach nawet czuję się sam święty. 
Wszystko to w głębi twojego pokoja 
Czułem dziś, patrząc na złoconą ścianę, 
Żegnajże, cicha staruszeczko moja, 
A popamiętaj — na sejmy zerwane 
I pomóż zgrają twoich duchów tłumną 
Mnie, który szedłem dziś jeden — za trumną. 
  1. wszedłszy (...) bym poszedł — dziś: wszedłszy, by pójść. [przypis edytorski] ↩
  2. łoża kotarą — w źródle: „twoją kotarą”; zmieniono po porównaniu z innymi wydaniami i opracowaniami. [przypis edytorski] ↩
  3. światem niezabawne — nie zajmujące się światem. [przypis edytorski] ↩
  4. spotykały (...) Republikany — dziś popr.: spotkali republikanie. [przypis edytorski] ↩
  5. z odkrytymi głowy — dziś popr.: z odkrytymi głowami. [przypis edytorski] ↩
  6. Parki (mit. rzym) — personifikacje przeznaczenia: Nona, Decima i Morta; odpowiedniczki Mojr z mit. gr., córek Zeusa i Temidy, prządek wątku życia ludzkiego: Kloto (Prządka) miała wysnuwać nić, Lachezis (Obdarzająca) snuła wątek dalej, zaś Atropos (Nieubłagana a. Nieodwracalna) przecinała go nożycami. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wspomnienie pani de St. Marcel z domu Chauveaux · Okładka na podstawie: Marysol*@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wspomnienie pani de St. Marcel z domu Chauveaux · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wspomnienie-pani-de-st-marcel-z-domu-chauveaux/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis