Loreva

Wzlot

Ach, ponad stawy, ponad doliny, 
Nad góry, lasy, chmury i morza, 
Aż poza słońce, za eter siny, 
Za sfer gwiaździstych dalne przestworza — 
Bujasz, mój duchu, zwijasz się w koło, 
Jak dobry pływak gdy fale noszą. 
Bezmierną głębię bruździsz1 wesoło 
Z niewysłowioną, męską rozkoszą. 
Leć! niech cię wyższa sfera otoczy, 
Oczyść w niej skrzydła, rzuć brudne męty, 
I jasny ogień górnych przezroczy 
Pij — jako nektar czysty i święty. 
Ach ponad nudy, ponad zgryzoty, 
Którymi życie jak mgłą się zmąca, 
Szczęsny, kto wzbił się śmiałymi loty, 
W pogodne kraje światła i słońca; 
Kto jak skowronek myślą w lazury 
Wylata rankiem pełen swobody; 
Kto zdoła spojrzeć na życie z góry, 
Pojąć szept kwiatu, mowę przyrody! 
  1. bruździć — tu: robić bruzdy, marszczyć wodę. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Charles Baudelaire

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wzlot · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-wzlot/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis