Loreva
Loreva

Utwór 120 z 165

Helenka

Helenka rozkoszne dziecię. 
Wesoło pędziła życie. 
Zabawa z zabawy, uciecha z uciechy: 
Same skoki, żarty, śmiechy. 
Nikt się na Helcię nie gniewa, 
Każdy myśl Helci zgadywa; 
Helcia jak w niebie szczęśliwa. 
Nadeszła kolej niedoli. 
Helenka mimo swej woli, 
Obraża tatkę nieboga, 
W serduszku powstaje trwoga. 
Na czole widać już zmianę 
Łezki, jej dotąd nieznane, 
Po licach płyną; 
Już po twem szczęściu dziecino! 
Lecz znowu błyśnie pogoda, 
Bóg siły Helence doda, 
Będzie tak dobra! tak miła: 
Będzie rodziców cieszyła. 
Ale pomnij, że człowieka 
Wiele cierpień w życiu czeka. 
Złe tu z dobrem przeplatane, 
Znoś wszystko dziecię kochane! 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Stanisław Jachowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Helenka · Okładka na podstawie: Don't Rain on my Wedding Parade., Lauren Hammond@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Helenka · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/helenka/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis