Utwór 11 z 11

[Zmienionaż po rozłące? O, nie, niezmieniona!...]

Zmienionaż po rozłące? O, nie, niezmieniona!
Lecz jakiś kwiat z twych włosów zbiegł do stóp ołtarzy,
A choć brak tego zbiega nie skalał twej twarzy,
Serce me w tajemnicy przed twym sercem kona...

Dusza twoja śmie marzyć, że w gwiezdne zamiecie
Wdumana, będzie trwała raz jeszcze i jeszcze —
Lecz ciało? Któż pomyśli o nim we wszechświecie,
Prócz mnie, co tak w nie wierzę i kocham, i pieszczę?

I gdy ty, szepcząc słowa, w ust zrodzone znoju,
Dajesz pieszczotom ujście w tym szepcie, co pała1,
Ja, zamilkły wargami u piersi twych zdroju2,
Modlę się o twojego nieśmiertelność ciała.

pałać — płonąć. [przypis edytorski] ↩
zdrój — źródło. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[Zmienionaż po rozłące? O, nie, niezmieniona!...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-w-malinowym-chrosniaku-zmienionaz-po-rozlace/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.