Thrène IV
Mes yeux à voir ma fille à son dernier moment?
Je te vis secouer ce fruit vert, ô cruelle,
Et déchirer nos cœurs d’une angoisse mortelle.
Jamais sans m’accabler du poids de la douleur
Elle n’eût pu mourir, jamais sans que mon cœur
N’eût saigné, quel que fût ou le jour ou l’année
Que, me laissant tout seul, elle s’en fût allée.
Mais jamais, non jamais, en la voyant mourir,
Plus qu’en ce jour de deuil, je n’aurais pu souffrir.
Et si Dieu l’eût permis, en vivant davantage,
Que de joie elle eût pu me donner en partage!
Et moi, durant ce temps, j’aurais fini mes jours
Peut-être, et de mes ans vu s’accomplir le cours,
Sans avoir ressenti la plus grande torture
Qu’ait jamais éprouvée humaine créature.
Je comprends Niobé, qui voyant le bûcher
Consumer ses enfants, s’est changée en rocher.
Źródło i licencja
Domena publiczna · Jan Kochanowski
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Thrène IV · Okładka na podstawie: slightly everything@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Thrène IV · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/threnes-threne-iv/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Wacław Gasztowtt
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.