Loreva
Loreva

Rozdział 12 z 14

XIII

A Dulcynea moja — o! prze-chrobry1 
Rycerzu — wiedz, że w swojej ona 
Osobie nigdy mi nie odsłoniona; 
— Chyba że wietrzyk jaki, wietrzyk dobry, 
Uchyli czasem kwefu2 i nad włosem 
Rumianych grono gwiazd pokaże z dala, 
Albo obrączkę tęczową z opala, 
Albo obuwia, co się bawi z wrzosem 
Kwitnącym, rąbek mały, taki mały, 
Jak najdrobniejsza koncha perłowana... 
  1. chrobry (daw.) — odważny. [przypis edytorski] ↩
  2. kwef — zasłona na twarzy kobiety. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Cyprian Kamil Norwid

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Epos - nasza · Okładka na podstawie: David Goehring, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Epos - nasza · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/norwid-epos-nasza/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis