Loreva
Loreva

Utwór 7 z 23

Sen

Śniło mi się, że konasz samotnie, 
Mnie nie było, ale jestem już!... 
Biegłem do cię powrotnie, powrotnie 
Poprzez gęstwę błyskawic i burz. 
Leżysz — męką szpecona bezkarną 
I zanikiem wychudzonych lic. 
Dłonie twoje do próżni się garną... 
Patrzysz na mnie i nie mówisz nic. 
Więc porwałem cię w ramion spowicie1 
Razem z śmiercią, co twe piersi ssie, —  
I swe własne tchnąłem w ciebie życie, —  
Tchnąłem życie — i zbudziłem się! 
  1. spowicie — okrycie, otulenie. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Spojrzystość (cykl) · Okładka na podstawie: wild cherries brown county indiana, Serge Melki@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Spojrzystość (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-spojrzystosc-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis