Loreva
Loreva

Utwór 12 z 17

Zalotnicy

Gawęda

Onego czasu młodziuchna, słodka, 
Żyła dziewica, niebios pieszczotka, 
Piękna jak gwiazda na niebie; 
Cóż więc dziwnego, że serca żarzy — 
Że wszyscy młodzi, że wszyscy starzy, 
Skarbią jéj względy dla siebie? 
Młodzi poeci, starzy statyści, 
Ludzie rycerscy i biuraliści 
Króla Popiela czy Piasta, 
Na jéj spójrzenie1 biegli zawodem2, 
Jak gdyby muchy do czary z miodem, 
Wołali: «cudo niewiasta!» 
Wołali chórem: «O kraśna3 dziewo! 
Spójrzyj na prawo, spójrzyj na lewo, 
My wszyscy twoi poddani! 
Dla twoich wdzięków, dla twych przymiotów, 
Każdy choć w ogień polecieć gotów, 
Daj dobre słówko o Pani! 
Który z nas godzien (choć wszyscy życzą) 
Posiadać twoję miłość dziewiczą, 
Wybierz, po dobrym rozmyśle: 
A gdy jednego z grona wybiorą, 
Reszta nieszczęsnych, pójdzie z pokorą 
Pójdzie — utopić się w Wiśle!» 
Jęczą, wzdychają, czysto wariaci — 
Biédna dziewica przytomność traci, 
Spuściła oczki i słucha, 
Nie wié jak pozbyć czułą gromadę, 
Więc prosi w myślach o dobrą radę 
Ojca i Syna, i Ducha. 
Duch Święty radą wspomógł dziewicę, 
Przez jéj urocze, lecz blade lice 
Przebiegły kraśne kolory, 
Skinęła rączką drobną i białą, 
I wznosząc rączki rzekła nieśmiało: 
— «Moje wy czułe amory! 
Jak was nie kochać, powiedźcie sami, 
Każdy o miłość prosi ze łzami, 
Każdy jak z wosku odlany; 
A taki kształtny, hoży, stateczny, 
A taki dobry, a taki grzeczny, 
Choćby przyłożyć do rany. 
Lecz jak was kochać moi panowie, 
Dziś wiecie sami, że Tatarowie 
Nabiegli kraj nasz w drużynie — 
Mieczem i ogniem grożą ojczyźnie, 
We krwi niewinnéj i w spaleniźnie, 
Biédna ojczyzna zaginie. 
Dziś, kiedy pora wesprzeć brat brata, 
A wy? mężczyźni, obrońcy świata, 
Wznosicie jeno toasty! 
A zamiast śpieszyć ojczyźnie gwoli4, 
Ubrani w hatłas5 i puch soboli, 
Klęczycie u stóp niewiasty. 
Chcecie miłości? któż was pokocha? 
Chyba kobiéta wietrzna i płocha 
Takim zachwyci się mężem; 
Dać komu rękę — cóż gdy się zdarzy, 
Że domowisko najdą Tatarzy, — 
A mąż nie włada orężem? 
Kto chce miłości, wnet mu uwierzę, 
Zrzućcie złotogłów, włóżcie pancerze, 
Na koń i przeciw Tatara! 
Wszak wasza liczba dosyć jest mnoga, 
Moich kochanków pułk przeciw wroga, 
Niech się odznaczyć postara. 
Kto więcéj szczerbów na swém żelezie6, 
Kto więcéj znaków i ran przywiezie, 
Choćby zrąbany, kaleki, — 
Niech jeno weźmie tryumf nad wrogiem, 
Ja go, przysięgam przed Panem Bogiem, 
Kochać na wieki, na wieki!» 
Tupnęła nóżką — ogień uroczy, 
Ogień zapału wstąpił w jéj oczy, 
I padł na ciżbę w iskierce; 
I zapłomienił ciżbę zdumioną — 
Duch bohatérski wstąpił w ich łono, 
Jak proch buchnęło ich serce. 
I wzniósł się okrzyk w prawo i w lewo: 
«Cześć bohatérko! cześć tobie dziéwo! 
Spełnią się twoje zamiary!» 
Rzekli, wybiegli, chwycili bronie, 
Wdzieli pancerze, siedli na konie, 
I czwałem7 walczyć z Tatary! 
Pomimo siły, mimo przemocy, 
Walczyli z wrogiem trzy dni, trzy nocy, 
Zbili zastępów trzydzieści; 
Lecz sława przyszła drogim okupem, 
Bo w końcu wszyscy polegli trupem, 
Na polu walki i cześci8. 
Tylko pozostał jeden z ich grona, 
Przez niego bratnia klęska pomszczona, 
Przez niego Tatarzyn ginie. 
Jednych rozdzielił z życiem lub bronią, 
Drugich przepędził dzielną pogonią, 
Gdzieś na dalekie pustynie. 
Jeńcem tatarskim zmurował mury, 
Ustroił ściany w łup armatury9, 
Wzięty własnemi rękoma; 
A wystroiwszy zamek po pańsku, 
Dwie beczki wina zakupił w Gdańsku, 
Dwie beczki miodu miał doma10. 
I z dziewosłęby11 szedł do niebogi, 
«Nagrodź zwycięzcę, pobite wrogi, 
Ja wszędzie byłem na czele!» 
Dziewica oczkiem przyjaźném błyska, 
Rękę rycerza w swych rączkach ściska. — 
I wkrótce było wesele. 
Wesele huczne — i ja tam byłem, 
I miodek słodki, i wino piłem, 
Lecz mi nie wiedzie się wszędzie: 
Bo smakowity miodek i wino 
Po brodzie ciekną, do ust nie płyną. 
Ot i po całéj gawędzie. 

październik 1849

  1. spójrzenie — dziś: spojrzenie. [przypis edytorski] ↩
  2. zawodem — w zawody, na wyścigi. [przypis edytorski] ↩
  3. kraśny — piękny. [przypis edytorski] ↩
  4. gwoli (daw.) — dla, z powodu, na rzecz (w szyku zdania zawsze po wyrazie, którego dotyczy). [przypis edytorski] ↩
  5. hatłas — atłas; daw. wytworny materiał, wytwarzany gł. na Wschodzie, jednostronnie błyszczący, często tkany w błyszcząco-matowe wzory. [przypis edytorski] ↩
  6. żelezie — dziś popr. forma Msc.lp: żelazie. [przypis edytorski] ↩
  7. czwał właśc. cwał — najszybszy chód konia. [przypis edytorski] ↩
  8. cześci — dziś popr. D.lp: czci. [przypis edytorski] ↩
  9. armatura (daw.) — zbroje; uzbrojenie. [przypis edytorski] ↩
  10. doma (daw.) — w domu. [przypis edytorski] ↩
  11. dziewosłęb — swat; osoba pośrednicząca przy składaniu propozycji małżeńskiej. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zalotnicy · Okładka na podstawie: ErgSap@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Zalotnicy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy-zalotnicy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis