Loreva
Loreva

Utwór 12 z 15

Solo Berkeley (drugie)

Czekałam w jego mieszkaniu: kuchnia 
z balkonowym oknem, uchylone drzwi do pokoju, cień. 
Z blatu stołu wzrok zszedł na deski podłogi 
i niżej, za okno, na chodnik. Gęste drzewa, ławki. 
Na niebie czerwonawe słońce i mgławy, przejrzysty  
księżyc. 
Zaparzyłam herbaty, 
nalałam do szklanki, której nie umył po sobie. Piłam. 
Piłam, robiło się ciemno i chłodno. Zamknęłam okno. 
Kuchnia 
zwarła się: ściany objęły zlew, stół, duży 
ciemny kredens. Granatowy prostokąt szyby 
odbijał to wszystko 
a ja, patrząc w ten zaciemniony, pomniejszony 
obraz 
nieruchomiałam — żeby go nie mącić. Zatracająca się gdzieś 
kopia wnętrza kabiny. 
Pojazd rozsypany w przestrzeni. 
Pamiątka. Smutna 
jak blaszany dźwięk zawieszony nad pustą drogą. 
Ciągnące, 
straszne pragnienie przywołania kogoś, kto znał 
naszą cywilizację, czas, miejsca. Sens. Ach, bliskość, 
bliźnię — 
W pokoju zapaliłam lampę. Wszystkie rzeczy 
pojawiły się nie stykając się ze mną: 
— Czy wyrzekacie się jej? — Wyrzekamy. — Człowieku, 
opuść te stworzenia — 
Włączyłam telewizor i wlazłam 
na niepościelony tapczan. I jakbym tkwiła w próżni. 
Na ekranie 
frunęły 
wyniośle zarzucone włosy. Przegięte plecy, szarpnięcie tyłkiem klaśnięcie — 
odkopnięte mocno falbany sukni 
opadają powoli. Stopy drobno uderzające 
w podłogę. Przerwa: napięta i wysoka wieża. Przerwa: 
jęk — pchnięcie — jęk — 
— Hiszpańska tancerka — 
powiedziałam głośno. Nie zrozumiałam 
co mówię. Z Andaluzji — pomyślałam. Z musującą od niepokoju drętwotą 
napisałam w myślach: Co ja robię? Co — 
zdejmujesz ze świata warstwy 
sens, los, ciągłość, ruch; wszystko 
do gołej kości 
własnej czaszki. Której też nie uwierzysz. Osiągasz 
zero wyobraźni. Zamknij 
uroczne oczy. Zamknęłam. Naciągnęłam kołdrę, 
było mi zimno. Wtedy trzasnęły drzwi. Przyszedł.  
Zlazłam 
z tapczanu, otarłam spocone dłonie o spódnicę, 
zajrzałam do kuchni: pił swojo-moją herbatę 
na stojąco, z torbą w ręku. W szybie odbijała się kabina 
kuchni z nim i ze mną, z głębi pokoju  
promieniował 
obraz tancerki. Odwrócił się i powiedział 
coś: 
ratuj 
albo 
ratunek. 
Źródło i licencja

Razem, osobno · Bożena Keff

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Razem, osobno · Okładka na podstawie: dion gillard@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Razem, osobno · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-razem-osobno-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis