Loreva
Loreva

Utwór 19 z 41

Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu

Podnoszę swój głos nisko, za nisko podnoszę znów 
spod czoła gniewnego i zachmurzonego Lukrecji 
noszącej w sobie same trucizny w ustach, w języku 
Ona w sukienkach przewiewnych nosiła paczuszki 
Moja pieśń ma smak fałszywy, trujący śmiertelnie 
Pocałuj mnie namiętnie w usta, a dam ci ich smak sobą 
Spróbuj, zasmakuj tych związków we mnie chemicznych 
Mojej cierpkości wonie zagubione degustuj swobodnie 
Mając dwadzieścia parę lat urodziłam zgniły owoc 
Córka, zakradła się do mego brzucha i tam spała 
Ja wtedy studiowałam medycynę w białym kołnierzu 
Ona przerwała mi swym krzykiem wszystko, me plany 
Urodziłam ją, choć marzyłam o aborcjach kwiecistych 
Całoczerwony potwór, ciągle domagał się mnie bardziej 
Rosa, tak ją nazwała moja matka, ja jej nie chciałam 
nie chciałam jej nazywać, wołać po imieniu do siebie 
Nie przytulałam jej, nie karmiłam, nie patrzyłam na nią 
nienawidząc jej najbardziej na świecie, za tę jej niewinność 
za uzależnienie od Lukrecji zwaną dalej Potężną 
Nie przerwie mi planów jej byt jasny, złożony do łóżeczka 
w te pościele, w ubranka dla najmniejszych, tkanych 
Dziecko nie lubiło mej obecności bliskiej i dalekiej 
Unikała mnie, płakała, gdy przychodziłam z pracy, z apteki 
Praca sprzątaczki, wycieraczka po nocach, po nogach 
Miałam być królową, królową cennych skarbów ukrytych 
szmaragdowych buteleczek, odważników miedzianych 
Wracałam do sutereny, gdzie była ona czuwająca 
Spoglądała na mnie coraz rozumniejsza, wiedziała wszystko 
jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo jej nie chcę i nie kocham 
W cichości swego serca wymyśliłam pewnego dnia śmierć 
Zatruję swą córkę najjaśniejszą Rosę, zabierającą mi władzę 
orędującą, taką nieskazitelną, pewną swej obecności 
Zaplanowałam to w szczegółach, obmyśliłam skład 
Znałam się trochę na tych substancjach, na ich brzmieniach 
Postanowiłam wyśpiewać nową pieśń głosem pewnym 
Plan dawał mi energię do życia i radość wielką 
Tego wieczora nie było mej matki stróżującej cierpliwie 
Przygotowałam kaszkę z morelami, z dodatkami skrytymi 
Skradłam je z apteki cichutko, niezauważalnie w nocy 
Nakarmiłam jej twarz, nie chciała jeść mi z rąk 
Wykręcała główkę na boki, nieświadomie się broniąc 
przed nieznanym smakiem matczynej ręki, z dzikimi owocami 
Za mamusię jeszcze pięć, łyżeczkę za mamusię, ta ostatnia 
Umyłam ją pierwszy raz, z pewną dozą uczucia dla odchodzącej 
ceremonialne, tkliwe obmywanie prawie że trupa 
Spoglądała na mnie prawie ciepło, głaszcząc mnie po policzku 
Ułożyłam ją do łóżka i czekałam z niecierpliwością na jej sen 
W głowie plotłam już nowe historie bez dwuletniej córki 
Próbowałam ją budzić, a gdy nie usłyszałam oddechu 
owinęłam małe ciało kocem i zawiozłam na działkę 
Zakopałam ją pod zwiędniętymi porami, z zimna umierającymi 
mrucząc kołysanki, uśmiechając się do siebie w nocnej aurze 
W mieszkaniu zaaranżowałam włamanie nieznajomego i zniknięcie 
Nie odkryto intrygi skrytej, przez lata córka była poszukiwana 
Pogrążona w fałszywym żalu cieszyłam się spokojem i ciszą 
tylko matka spoglądała czasem tak samo niepewnie 
tak, jak kiedyś spoglądała ona, ten okropny bachor zaginiony 
Już śpij, kochanie, Lukrecja założyła własną firmę kosmetyczną 
o nazwie Rosa, widzisz osiągnęłam sukces rynkowy i medialny 
Zaprawdę powiadam wam, świetna nazwa firmy produkującej róż 
Wyszłam za mąż za chłodnego człowieka, on umiał liczyć 
za człowieka, którego nie kochałam, a on nie kochał mnie 
Nie posiadałam dzieci, Lukrecja się wysterylizowała na zawsze 
W wielkich, chłodnych wnętrzach o różanych odcieniach trwałam 
Odpoczywałam, nakładając tłuste kremy na mój rozkład powolny 
Ostatecznie zginęłam tragicznie, w wypadku samochodowym 
mając niecałe pięćdziesiąt lat i doczekawszy bajecznej fortuny 
W zimowy wieczór jadąc swym luksusowym autem lustrzanym 
wpadłam w poślizg, rozbiłam wóz o drzewo olbrzymie 
Poczułam wielki huk i ból, ostatnie, co zobaczyłam w lusterku 
to były gałęzie tego drzewa, wyglądały jak pory zziębnięte 
takie rosły kiedyś na owej działce, gnijące i martwe już 
od niespodziewanych przymrozków 
Źródło i licencja

Piekło · Bianka Rolando

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Piekło · Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Piekło · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-pieklo/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis