Loreva
Loreva

Rozdział 7 z 36

Rozdział siódmy

jak Hieronim z łaciną się potykał i jak mu ona do głowy iść nie chciała.

Jako więc kozioł, gdy nastawi roga, 
Tak się Hieronim zabierał do wroga, 
Od mensa1 wiodąc swoją rzecz 
I deklinując w przód i wstecz. 
Zbyt znane belfrów sztuczki i wybryki 
Bez zająknienia zbywał z gramatyki, 
Którą pod ławką trzymał tak, 
Jak czyni każdy prawie żak.  
Wokabuł2 umiał coś niecoś z pamięci — 
Wszakże nie sami garnki lepią święci — 
Zresztą łacina wszawa ta 
Ni rusz nie chciała iść do łba!  
Aż usnął nieraz, gdy jął medytować, 
Po licha jemu werba3 koniugować4 
I co za taki los jest psi, 
Że w kozie5 siedzi całe dni.  
Sam Rektor był to hipochondryk stary, 
Co dręczył chłopca pensami6 bez miary, 
A jak kij porwał, tak co tchu 
Pełniutką skórę nabił mu.  
Przy takiej dzielnej uczenia metodzie, 
Toż przy aresztach o chlebie i wodzie, 
Jednemu byłby uczeń rad, 
Żeby Rektora porwał kat!  
Gdy wszakże spóźnia wola przeznaczenia 
Najpobożniejsze człowiecze życzenia, 
Musiał Hieronim tak i tak 
Wyręczać ten pośpiechu brak.  
Szły więc rektorskie harcapy7, peruki 
Wprost, incognito8, na strzępy i sztuki, 
Tak iż szacowny wielce mąż 
Łysiną musiał świecić wciąż. 
Jakie zaś w wiedzy wynikały luki, 
Kiedy rektorskiej zabrakło peruki, 
Nad tym ja tu rozwodzić się 
Ani zamyślam, ani chcę.  
Lecz z kolegami było rozmaicie: 
Dobrze z tym, kto miał jedzenie i picie, 
Kto nie fundował, temu wnet 
Zmierzył Hieronim paskiem grzbiet.  
Oddał mu który, choćby nocna pora, 
Leciał na skargę z płaczem do Rektora, 
A kiedy winny w skórę brał, 
Bił się piętami, w kułak śmiał.  
Tak pędząc dni swe czy w domu, czy w szkole, 
Nie chudł Hieronim w zbytecznym mozole, 
Z Rektora mając smutny wzór, 
Że człek w naukach schnie jak wiór.  
A iż dwom panom nie należy służyć, 
Nad greką przeto nie myślał się nużyć, 
Skoro w łacinie dosyć już 
Napotkał kolców, choć bez róż.  
«Dalekim — mawiał — niech będzie ode mnie, 
Żebym tę sieczkę pchał w głowę daremnie, 
Bo z typto, typteis — tyle stąd 
Przyjdzie mi zysku co psi swąd.» 
Więc gdy do tego jeszcze hebrajszczyznę 
Uważał sobie prosto9 za truciznę, 
Tęgie poszycie boże miał, 
I rósł — czy siedział, czy też stał.  
  1. mensa (łac.) — stół. [przypis edytorski] ↩
  2. wokabuły (z łac.) — słówka. [przypis edytorski] ↩
  3. verbum (łac.) — czasownik. [przypis edytorski] ↩
  4. koniugować — odmieniać przez osoby, czasy, tryby itp. [przypis edytorski] ↩
  5. koza — areszt (bądź przypominające go pomieszczenie w szkole). [przypis edytorski] ↩
  6. pensum — tu: zadanie domowe. [przypis edytorski] ↩
  7. harcap — warkocz przy peruce. [przypis edytorski] ↩
  8. incognito (łac.) — tu: bez ujawniania osoby sprawcy. [przypis edytorski] ↩
  9. prosto — po prostu. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Karl Arnold Kortum

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis