Loreva
Loreva

Rozdział 14 z 27

Pieśń dziewiąta

1.

Jest na korynckiej górze mała grota, 
Figowym drzewem od wejścia zakryta, 
I tam odbiegła mię moja tęsknota; 
Stamtąd albowiem oko tęskne wita 
Kraj cały — żyzny, zielony, szeroki, 
Przerżnięty wstęgą korynckiej zatoki.1 

2.

Nigdzie tak piękne i tak szafirowe 
Morze nie świeci jak tu, w tej dolinie. 
Kiedy przez szarą drzew oliwnych głowę 
Oko na morze to błękitne wpłynie, 
To zamyślone odwrócić się nie chce, 
Tak go ten błękit rozwidnia i łechce. 

3.

A tam na prawo, gdzie drzew nagle braknie, 
Korynt... Już myślisz... że tam kolumnady, 
Jakich wzrok często północnika łaknie; 
Lecz Korynt dzisiaj... to chatek gromady, 
Nad nimi kolumn niewielkich wierzchołek, 
A matką wszystkich kolumn — ten kościółek. 

4.

Wszedłem... w świątyni dwie młode Greczynki 
Miotłami z ziemi zmiatały na kopce — 
Czarne od prochu korynckie rodzynki, 
A na kolumnach ściętych mali chłopce, 
Pasterze... w dudki2 z trzcin wycięte grali, 
Kilka baranów sennych i tam dalej... 

5.

Już wiesz, jakie są obrazy sielanek... 
Lecz nie widziałeś ich na greckiej ziemi; 
Ten smutny kolumn już bezżennych wianek, 
Te drzewa żywe, co z marmurowymi 
Takimi są tu nieraz przyjacioły, 
Jak u nas lipy z wiejskimi kościoły. 

6.

Tu słońca krwawy blask czerwieni niwy3... 
Pełny baranów cień każdej kolumny 
I pełny owiec cień każdej oliwy, 
A pasterz na te cienie patrzy dumny, 
Bo są jak sznury pereł dla kochanki, 
A w cieniu od drzew leżą owiec wianki. 

7.

Tu duch przeszłości... spokojność rozlewa 
Na śpiące owce... na pasterzy twarze. 
Zefir się rzadko na trawy rozgniewa 
I Jowisz rzadko tu piorunem karze. 
Wszystko zamknięte na wiekowe blizny... 
I w takiej ziemi być! i bez ojczyzny! 

8.

Czemuż nie jestem tu owiec pasterzem? 
Czemuż nie jestem panem tej winnicy, 
Panem tej chaty nad morza wybrzeżem, 
Nad którą Parnas — w hełmie z błyskawicy — 
Czuwa — i cicho sny bogów nastręcza, 
Co się w powietrzu unoszą jak tęcza. 

9.

O słońca wschodzie wstawałbym, pobożny, 
Od moich owiec raniej4 — od jaskółki, 
Do mnie by gołąb zlatywał nietrwożny, 
Z Hymetu5 by się zlatywały pszczółki 
I kładły miody w złamanej kolumnie, 
Bóg byłby ze mną i spokojność u mnie. 

10.

Na mej policy6... czara starożytna 
I pełna wina starego amfora7; 
Przed chatą — jaka najada8 błękitna, 
Wylewająca łzy w ciszy wieczora, 
Brzęcząca smutno o marmur wymyty; 
Kilka drzew, kilka malw z jasnymi kity 

11.

I sad, gdzie ciemna liściami9 cytryna 
Słońce odstrzela liściem zwierciadlanym, 
Pod którą wcześnie noc już być zaczyna, 
Noc sprzyjająca myślom zadumanym, 
Zielonociemna, cicha, wonna, świeża, 
Noc dla poety i owiec pasterza. 

12.

O wy, amora słudzy, wieczne duchy, 
Z motylowymi skrzydłami wietrzniki10... 
Ja bym rozesłał was gdzie na podsłuchy 
I przez was wiedział natury tajniki, 
I co wieczora, pijąc nektar słodki, 
Strącałbym a czary — was mówiących plotki 

13.

O rożnych ludzkich miłościach tajemnych, 
O sercach, które niekochane — pękły, 
O skarbie w straży aniołów podziemnych. 
A gdybyście mi o czym smutnym jękły11, 
O jakim kraju, co leży w mogile, 
Wziąwszy was, duchy, za skrzydła motyle, 

14.

Skąpałbym całych w czerwonym falernie12, 
Malwy rozkwitłą schłostałbym łodygą, 
Między różami gdzie zarzucił ciernie 
Lub wziąwszy za łeb, zrobiłbym go frygą13, 
Aby się kręcił, szedł w ciemne Ereby, 
Że mi przypomniał smutek bez potrzeby. 

15.

Przed moją chatą przyjaciele młodzi, 
Kiedy się dla nich cały baran piecze, 
Pokazaliby słońcu, co zachodzi, 
W piryjskim tańcu14 wydobyte miecze; 
Przed nimi z twarzą jasną i wesołą 
Grałbym na lutni — i prowadził koło. 

16.

A tam na szarej kolumny ułomku 
Wianek sąsiadów moich siwobrodych, 
Pochyłych ludzi — przy pochyłym domku, 
Dawałby ręką takt tańcowi młodych... 
I przyklaskiwałby temu rymowi. 
Duchy, sny, straty, starce, bądźcie zdrowi... 

17.

Czy nie widzicie, żem chory — szatanizm, 
Bajronizm, siedem mnie dręczy boleści; 
Wierzę w religię mas, w republikanizm, 
W postęp... a nawet... wierzę w te czterdzieści 
Cztery...15 choć nie wiem, co ta liczba znaczy, 
Ale w nią wierzę jak w dogmat... z rozpaczy. 

18.

Mam także ufność wielką w jezuicką 
Reakcją16... lecz się nie łączę i czekam; 
Tymczasem trudnię się mową sanskrycką17 
I z Europy znudzony uciekam 
Jak człowiek, co się na przyszłość sposobi 
I chce przekonać ludzi — że coś robi. 

19.

Najwyćwiczeńsi w tej sztuce kłamania 
Niewarci są mi rozwiązać trzewika; 
Ciągle mam czarny palec od pisania 
I w oczach ciągle coś na kształt płomyka 
Poetycznego... stąd mię częściej wita 
Poetą — ten, co widzi, niż co czyta. 

20.

Biorę na świadki te strofy ostatnie18, 
Czy w nich poezji jest choć za trzy grosze 
Nie bój się, niech je twa krytyka płatnie19 — 
Od nieprzyjaciół moich więcej znoszę — 
Te strofy są złe, powiedz to otwarcie; 
Pisałem, jakbym nigdy nie był w Sparcie20; 

21.

Te strofy są złe — no więc na to zgoda; 
Niepoetyczne... zgadzam się i na to... 
Chodźcie tu do mnie... patrz... błękitna woda 
Igra pod moją kaiką21 skrzydlatą, 
Łódka przez fale rozbudzone pędzi 
Jak najkształtniejszy z Olimpu łabędzi. 

22.

Przez nachylone żagle księżyc blady 
Pokazuje mi majtki22 zadumane; 
Stoją jak dawni rycerze Hellady 
O maszt oparci... złotem haftowane 
Pancerze mają i białe kapoty... 
Księżyc jest na nich błękitny i złoty. 

23.

Oni umieją zostać nieruchomi 
Jako posągi, patrząc w niebo czyste, 
Eol23 sam wichry szalone poskromi 
I z żaglów24 muszle porobi srebrzyste, 
W których się oni... na pół skryci — mieszczą 
Jak duchy — myślą wywołane wieszczą. 

24.

I cicho, i wraz.... o godzino święta! 
Łódka się w morskie rzuciła głębiny 
I z jękiem nagle stanęła wzdrygnięta... 
To była pierwsza fala Salaminy: 
Spotkać pierwszego Polaka przybiegła, 
I wstrzęsła25 mnie tak... i jękła26 i legła. 

25.

A za nią inne fale z wielkim gwarem 
Od brzegu biegły, szerzące wzdychania. 
Jutrzenka żywym spłonęła pożarem. 
Słońce... już było bliskie swego wstania; 
Myślałem, że w tym wiekopomnym kraju 
Stanie w piorunach — jak Bóg na Synaju. 
  1. Jest na korynckiej górze mała grota... — po gwałtownym wybuchu uczuć w Pieśni VIII i w Grobie Agamemnona, ostatnia zachowana część niedokończonego Poematu Podróży na Wschód uderza spokojem i sielankowością obrazów. Nawet stale towarzysząca poecie tęsknota za ziemią ojczystą odzywa się rzadko (w. 30 „lipy z wiejskimi kościoły” i w. 42 „I w takiej ziemi być i bez ojczyzny”). [przypis redakcyjny] ↩
  2. dudka — fujarka, piszczałka. [przypis edytorski] ↩
  3. niwa — ziemia uprawna, pole, rola. [przypis edytorski] ↩
  4. raniej (daw., reg.) — wcześniej. [przypis edytorski] ↩
  5. Hymet — góra w Attyce, na południe od Aten, słynna z produkcji miodu i marmurów. [przypis redakcyjny] ↩
  6. polica (daw., gw.) — półka. [przypis edytorski] ↩
  7. amfora — starożytny dzban z dwoma uszkami i wąską szyjką. [przypis redakcyjny] ↩
  8. najada (mit. gr.) — nimfa rzeki, źródła lub potoku. [przypis edytorski] ↩
  9. liściami — dziś popr.: liśćmi. [przypis edytorski] ↩
  10. wietrznik (daw.) — człowiek lekkomyślny i niestały. [przypis edytorski] ↩
  11. O gdybyście mi o czym smutnym jękły — poeta pod wpływem piękności krajobrazu greckiego pragnie nawet jakby zapomnieć o tragedii polskiej i grozi duchom, które by mu chciały przypominać „kraj w mogile”, że utopi je w czerwonym winie. [jękły — dziś popr.: jęknęły]. [przypis redakcyjny] ↩
  12. falern — ulubione wino staroż. Rzymian. [przypis edytorski] ↩
  13. fryga — wirująca zabawka dziecięca, podobna do bąka. [przypis edytorski] ↩
  14. pirryjski taniec — taniec wojenny starożytnych Greków. [przypis redakcyjny] ↩
  15. wierzę w te czterdzieści cztery — ironiczna aluzja do Widzenia ks. Piotra w III części Dziadów. [przypis redakcyjny] ↩
  16. jezuicka reakcja — kierunek polityczny, oparty na katolicyzmie, występujący przeciw wszelkiej wolnomyślności. Robi tu Słowacki delikatną aluzję do czasopisma „Młoda Polska”, na łamach którego ukazała się nieprzychylna dla niego recenzja Ropelewskiego. Czasopismo to uważano za organ jezuitów. [przypis redakcyjny] ↩
  17. sanskryt — język indoaryjski z rodziny indoeuropejskiej, używany w staroż. Indiach, później jako język liturgiczny i literacki pełnił funkcję podobną do łaciny w Europie. [przypis edytorski] ↩
  18. Biorę na świadki te strofy ostatnie... — ironiczna aluzja do niechętnych krytyków zarzucających utworom Słowackiego brak poezji. [przypis redakcyjny] ↩
  19. płatnie — tj. rozpłata, rozetnie, jak mieczem lub nożem. [przypis edytorski] ↩
  20. Pisałem, jakbym nigdy nie był w Sparcie — aluzja do zarzutu Ropelewskiego, który twierdził, że Anhelli był pisany przez człowieka, który nigdy nie był na Sybirze. [przypis redakcyjny] ↩
  21. kaika — właśc. kaik: wąska, lekka łódka turecka. [przypis edytorski] ↩
  22. majtki — dziś w tym znaczeniu: majtkowie, członkowie załogi statku wykonujący proste prace. [przypis edytorski] ↩
  23. Eol (mit. gr.) — bóg wiatrów. [przypis edytorski] ↩
  24. żaglów — dziś popr.: żagli. [przypis edytorski] ↩
  25. wstrzęsła — dziś popr.: wstrząsnęła. [przypis edytorski] ↩
  26. jękła — dziś popr.: jęknęła. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Podróż na Wschód · Okładka na podstawie: Fan D@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Podróż na Wschód · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowacki-podroz-na-wschod/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis