Skarbo

— Jakkolwiek umrzesz, rozgrzeszony czy potępion — nocy tej Skarbo chargotał mi do ucha — będziesz miał całun z pajęczynowej przędzy i pajęczynę pogrzebię wraz z tobą.

— Och! obym przynajmniej miał za całun — odparłem mu, z oczami zaczerwienionymi od rzewnego szlochu — listek osikowy, w którym ukołysze mnie westchnienie jeziora.

— Nie! — prześmiewał się karzeł szyderczy — będziesz padłem ślimaka, który o zmierzchu poluje na muszki oślepione zapadającym słońcem!

— Woliszże — odrzekłem, nie powstrzymując łez — wolisz, iżby ssał mnie pająk jadowity o trąbie słonia?

— Niech tam — dodał — pociesz się, za całun będziesz miał opaski nakrapiane złoto ze skóry wężowej, w którą owinę cię szczelnie jak mumię.

I z krypty przyćmionej Świętej Benigny, gdzie cię twarzą do muru ustawię wyprostowanego, nasłuchiwać będziesz, jak łkają dzieciątka w mrokach czyśćcowych.