Czwartek

Dzień prawie wiosenny, ciepło i jasno, blade, wyczerpane słońce sieje omdlałe brzaski, powietrze przesycone błękitem, lasy za Wisłą ledwie dojrzane w białawych tumanach, dzwony biją po kościołach, ostatnie liście padają z drzew, i dziwnie cicha, przejmująca smutkiem melancholia rozwłóczy się1 nad miastem.

Z wczorajszego pogromu na placu Teatralnym przychodzą coraz straszniejsze szczegóły.

A na rogach surowe odezwy. Żołdak wygraża uzbrojoną pięścią, jakby tym chciał usprawiedliwić mord wczorajszy.

Miasto niemieje z gniewu i zgrozy.

Próbowałem zasiąść do roboty — nie podobna: w głowie mam szum i zgiełk, echo wczorajszego dnia.

Olbrzymi pochód przeciągnął Nowym Światem, księża go wiedli i kilkanaście amarantowych sztandarów pławiło się w słońcu i trzepotało od huku śpiewów.

W Filharmonii wiec, a niedaleko, przed „Gońcem”2 drugi, może nawet liczniejszy i wrzaskliwszy. Cały dzień tam krzyczą, mówią, śpiewają i kłócą się zawzięcie.

— Śmierć im! Niech żyją!

I tak w kółko...

Szał już ogarnia partie, sztaby stronnictw zabijają się językami, a lud umiera na ulicach od wrażych kul i bagnetów.

Śmierć się wałęsa po mieście i uderza z okropną bezmyślnością.