Loreva
Loreva

Żeglarz

O, morze zjawisk! Skąd ta noc i słota? 
Była jutrznia1 i cisza, gdym był bliski brzegu: 
Dziś, jakie fale, jaki wicher miota! 
Nie można płynąć, cofnąć niepodobna biegu: 
A więc porzucić korab2 żywota? 
Szczęśliwy, czyjej przewodniczą łodzi 
Cnota i Piękność, niebieskie siostrzyce! 
Gdy noc się zgęszcza, wzmagają powodzi3: 
Ta puchar daje, ta odsłania lice4, 
Tamtej widok oświeca, a tej nektar słodzi. 
Szczęśliwy, samej kto ślubował Cnocie! 
Dopłynie, kędy sławy góruje opoka5, 
Balsam go rzymski6 ukrzepi w ochocie; 
Ale jeżeli Piękność nie zwróci nań oka, 
Dopłynie we krwi i w pocie. 
A komu Piękność całe pokaże oblicze, 
Potem śród drogi zdradliwa odlata, 
Nadziei z sobą mary7 unosząc zwodnicze: 
Ach, jakaż później czczość8 w obszarach świata! 
Już nie dość krzepią i Cnoty słodycze. 
Zamiast Piękności niebieskiego wschodu, 
Walczyć z ustawną9 burzą, jęczeć pośród cienia; 
Zamiast serc czułych, trącać o pierś z lodu, 
Zamiast jej rączek, chwytać za ręce z kamienia, 
I długo śród takiego nie ustać zawodu10? 
Zawód tak trudny! zakończyć tak snadnie11! 
Nie będziem dłużej ćmieni12, więcej kołatani13... 
Lecz wszystkoż z nami w tych falach przepadnie? 
Czyli14 kto raz wrzucony do bytu otchłani, 
Nie zdoła z niej wylecieć ani zginąć na dnie? 
Co żyje, niknie — tak na mnie świat woła... 
Za cóż głos ten wewnętrznej wiary nie wyziębi, 
Że gwiazda ducha zagasnąć nie zdoła 
I raz rzucona krąży po niezmiernej głębi, 
Póki czas wieczne toczyć będzie koła. 
Któż to krzyknął od lądu? jakie słychać żale? 
Wyż to, o bracia moi, przyjaciele moi, 
Dotąd stoicie na nadbrzeżnej skale? 
I tak się oko wasze znudzenia nie boi, 
Że aż dotąd patrzycie na mnie i me fale? 
Jeśli się rzucę, kędy rozpacz ciska, 
Będą łzy na szaleństwo, na niewdzięczność skarga! 
Bo wam mniej widne te czarne chmurzyska, 
Nie słychać z dala wichru, co tu liny targa, 
Grom, co tu bije, dla was tylko błyska. 
I razem ze mną, pod strzałami gromu 
Co czuję, inni uczuć chcieliby daremnie! 
Sąd nasz, prócz Boga, nie dany nikomu; 
Chcąc mnie sądzić, nie ze mną trzeba być, lecz we mnie. 
— Ja płynę dalej, wy idźcie do domu. 

17 kwietnia 1821 r.

  1. jutrznia (poet.) — jasność poprzedzająca ukazanie się słońca na horyzoncie. [przypis edytorski] ↩
  2. korab (poet.) — łódź, okręt. [przypis edytorski] ↩
  3. wzmagają powodzi — dziś: wzmagają (się) powodzie. [przypis edytorski] ↩
  4. lico (poet.) — twarz. [przypis edytorski] ↩
  5. opoka — skała; przen. coś, co daje oparcie i pozwala przetrwać. [przypis edytorski] ↩
  6. balsam rzymski — zasady filozofii rzymskiej (stoicyzm). [przypis edytorski] ↩
  7. mara — złuda, widzenie senne. [przypis edytorski] ↩
  8. czczy — nic nieznaczący, bezcelowy, płonny; czczość: próżnia, pustka, jałowość. [przypis edytorski] ↩
  9. ustawna — ustawiczna, nieustająca. [przypis edytorski] ↩
  10. zawód (daw.) — tu: zmaganie się, walka. [przypis edytorski] ↩
  11. snadnie (starop.) — łatwo. [przypis edytorski] ↩
  12. być ćmionym — tu: pozostawać w ciemnościach, zaciemnieniu. [przypis edytorski] ↩
  13. być kołatanym — być miotanym, rzucanym. [przypis edytorski] ↩
  14. czyli — tu: czy; czy też. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Adam Mickiewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Żeglarz · Okładka na podstawie: Boats and Yachts, Dominic's pics@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Żeglarz · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sonety-odeskie-zeglarz/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis