Loreva
Loreva

Utwór 21 z 54

Ciemna miłość

Leżymy w łożu mrocznym jak na dnie strumienia 
wyschłego. Włosy długie, poplątane wioną, 
rozdzielają się, łączą jak smugi cierpienia 
i niosą się jak ścieżki ku dalekim stronom. 
Tu u nas zła tarnina rośnie tak po brzegu, 
biała czasem, a czasem jest jak rozpacz dłoni, 
i armie ciężko dzwonią jak wykute w śniegu, 
w księżycach jasnych sunąc. Krzyk, parskanie koni 
i czołgów ryk podziemny — jakby wydzierały 
dusz trzepot nieostrożnie pobratany z ciałem. 
Więc nasze ciała długie, splecione jak palce 
w nocnym konaniu cierpną i wiatr nam na twarze 
niesie płatki tarniny odstrzelone w walce, 
i leżą tak jak piętna pośmiertne, na miłość 
strącone, aby wspomnieć, że się nic nie śniło, 
bo oczy były otwarte i w śnie. 
I źródła są w powietrzu, i czujemy je — 
to są pociski krwi, co jeszcze trysną, 
i łkania są w powietrzu — metalowy jęk,  
który się w ogniu spełnia ulewą ziarnistą. 
I boleść, którą kiedyś nazwiemy ojczyzną, 
co teraz jest jak dziecko, które nam we śnie 
umiera. Jeszcze oddech jego z ziemi drży, 
bo to był mej miłości pierworodny syn. 
A potem długa noc. I zrywam się z ciemności 
bez zbroi, nagi, taki, jakim z ziemi wstał, 
rozpleść łodygi naszych niespełnionych ciał 
i być żołnierzem nocnym wiary bez litości. 
I nim odejdę jeszcze, nim się broń rozpali, 
widzę, jak się ten obłok twego ciała żali. 
Bo ciemne miłowanie jest na dnie człowieczem, 
które pragnących traci i czystość rozdziera, 
a które się do dłoni bierze razem z mieczem, 
lecz się w nim cierpi długo, chociaż nie umiera. 
I znów widzimy miasta płonące i dymy, 
co się powoli wznoszą pnąc na stopnie niebios 
i szubieniczne drzewa skrzypią, i z daleka 
bicz strzela i rozcina z ziemią wraz — człowieka. 
A nad tym krzewy kwitną. Z pąków zielonkawe 
chmury płyną. Dojrzałość lepko się przelewa. 
Widnokręgiem o świtach ciągną kluczem drzewa. 
I ludzie ci żałośni, w nieobeschłych gruzach, 
pod namiotami cyrków, w świergocie karuzel, 
unoszą się jak łachman, wśród dymu śpiew niosą 
weseli. Jak wyzwanie sczerniałym niebiosom.  
Długie, suche koryto — jest to dno strumienia, 
gdzie leżymy jak kamień pod kurzawą gwiazd. 
Tyle jeszcze milczenia strasznego jest w ziemi, 
że chyba go wystarczy na niejedną śmierć! 
Módlmy się, módlmy słowami ciemnemi! 
Siejmy, o, siejmy, chociaż ziarnem serc!  
3 maja 1943  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Ciemna miłość · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ciemna-milosc/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis