Loreva
Loreva

Utwór 1 z 8

VI

O duchu boży, z wirchów tych krzesanic1, 
Z wód tych głębiny do tak bujnych lotów 
Przynaglający człowieka, że za nic 
Ma one drogi, skąd nie ma powrotów! 
Gdzież twa ojczyzna? Nie uznajesz granic, 
Kreślonych ręką zuchwałych despotów: 
Do piersi ludzkich, jak do swych kochanic, 
Schodzisz z miłością, tam masz dom swój gotów. 
W blaskach południa, w sinych mgłach północy, 
Co się zwieszają nad zmrożoną ziemią 
Ciężkim ołowiem, twoje iskry drzemią. 
Ale jak długo nieraz świat ten czeka, 
Byś je rozżegnął tchem swej wielkiej mocy 
I ich płomieniem rozgrzał pierś człowieka! 
  1. krzesanica — w ten sposób określone są w utworze wszystkie w ogóle strome szczyty; słowo nawiązuje do nazwy Krzesanica, jaką nosi szczyt w Tatrach Zachodnich, najwyższy (2123 m. n.p.m.) szczyt Czerwonych Wierchów. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Na jeziorze Czterech Kantonów · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-alp-na-jeziorze-czterech-kantonow/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis