Loreva
Loreva

Palma

Wyrosła tak wysoko, jakby ujrzeć chciała, 
Jak się żółta pustynia szeroko rozlała, 
Jakby głowę tęskniącą chciała ukryć w niebie 
I rzadkim gościom — chmurom, miała coś wyszeptać... 
Jakby piasek pustyni uprzykrzywszy deptać, 
Dużo wiatru, tam, w górze, chciała schwycić w siebie. 
Na jałowej pustyni stoją palmy drżące. 
Opuściły na wiatry bujnych pęki włosów 
I czekają, czekają z pustyni odgłosów... 
Jak dusze na pustkowiu tej ziemi tęskniące. 
Czekają. Coś się zbliża... To wiatr pędzi z dala 
Tuman piasku i niesie cichy jęk szakala. 
Zresztą nic. Do zachodu słońce kładzie głowę 
I uśmiecha się słodko na dobranoc ziemi, 
Niebiosa się tiulami pokryły złotemi 
I cienie wypełzają w góry szmaragdowe... 
Słońce jeszcze raz blaski jasnymi sypnęło 
I na skraju pustyni w piaskach zatonęło. 
Beztreściwa pustynio! twoje wyschłe łono 
Wydało wielkie palmy, gdzie trawy nie rosną, 
Gdzie wiater kwiatów bladych nie zaniesie wiosną; 
Wystrzeliła pod niebo zieloną koroną 
Tęsknota, córa pustyń, widoczna z daleka 
Jak sztandar opuszczony — i czeka, i czeka. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Franciszek Mirandola

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Palma · Okładka na podstawie: Lorna Phillips, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Palma · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/mirandola-palma/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis