Loreva
Loreva

Utwór 2 z 15

Róże

Ocknął się rycerz, snem zatrwożony, 
Mówi po ciemku do swojej żony: 
«Sen miałem, jakom zwykł1, 
Był tu, był tam — i znikł. 
Widziałem we śnie róże i róże, 
I twoją siostrę, i noc w lazurze, 
Tuż obok w sennych mgłach 
Szedł ku niej na wprost gach2. 
Spłyńże mi cicho, jak krew po nożu, 
Do jej alkowy3, by tuż przy łożu, 
Co dźwiga ciała znój, 
Sen sprawdzić mój — nie mój!» 
Zwlekła się pani z leż4 na kolana, 
Z kolan powstała wyprostowana, 
I poszła przed się5 w mrok, 
Za krokiem głusząc6 krok. 
Gdy do siostrzynej7 wnikła alkowy, 
Szukała głowy obok jej głowy, 
Obok lic8 — innych lic, 
Lecz nie znalazła nic. 
Ujrzała tylko róże i róże, 
Wszystkie szkarłatne9 i bardzo duże, 
Bo śpiąca, trwając wzdłuż, 
Sen pasła jawą róż. 
Upadła pani w mrok na kolana. 
«Tak będę trudniej zowąd widziana!» — 
Tamuje wonny dech, 
Nocnych się bojąc ech. 
Gdy północ wzmogła sny nieomylne, 
Słyszy stąpanie bose i pilne — 
Ściągnęła czujne brwi: 
Ktoś wręcz10 otworzył drzwi. 
Na klęczkach pani wzroku natęża11, 
Na klęczkach widzi, że duch jej męża 
Idzie, drzwi tłumiąc ruch — 
Śpi ciało — czuwa duch! 
Idzie ku śpiącej w ogień i burzę, 
Pomiędzy róże, pomiędzy róże! 
Od róż ją bierze wpół, 
W uścisku zwarł i skuł. 
«Śpijmy oboje — i duch, i ciało, 
Niech żadne nie wie, co się z nim działo!» 
Przegina śpiącą wznak, 
By docałować tak! 
Nad ranem pani powraca blada. 
«Czy śpisz, mój mężu?» — Nie odpowiada. 
«Różami sen twój czuć! 
O zbudź się, zbudź się, zbudź!» 
Budzi się rycerz i w oczy pyta: 
«Cóżeś widziała12, w mroku ukryta? 
Czy mówić nie masz sił? 
Byłże gach w łożu?» — «Był». 
«Czy szedł ku śpiącej w ogień i burzę, 
Pomiędzy róże, pomiędzy róże? 
Czy przegiął białą wznak?» — 
«Tak — szepcze pani — tak». 
«A czyli13 widział ciebie, jak w mroku 
Z dłonią na piersi, ze zgrozą w oku 
Klęczałaś, zgięta w łuk?» — 
«Widział i on, i Bóg!» 
Porwał się rycerz ze swej łożnicy14: 
«Uchyl, śnie złoty, złotej przyłbicy! 
Jam jest15! Poznajesz mnie?» 
«Nie inny byłeś w śnie!» 
«Spędzałem noce na sennej strawie, 
Odtąd chcę żywą pieścić na jawie!» — 
«Już — szepcze pani — już 
Skonała wpośród róż! 
We śnie zabiłam ciało bezszumne, 
Złożyć kazałam w podwójną trumnę, 
Dwie trumny — trzeci grób — 
Trudny z nią będzie ślub!» 
A rycerz na to: «Zmarła za wcześnie! 
Znowu ją muszę nawiedzać we śnie, 
Do trumien wkroczę dwóch 
Ja — pan, ja — sen, ja — duch!» 
  1. jakom zwykł — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: jak zwykłem. [przypis edytorski] ↩
  2. gach (daw., gw.) — kochanek. [przypis edytorski] ↩
  3. alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski] ↩
  4. leże — posłanie; miejsce odpoczynku. [przypis edytorski] ↩
  5. przed się — dziś popr.: przed siebie. [przypis edytorski] ↩
  6. głuszyć — zagłuszać, tłumić dźwięk. [przypis edytorski] ↩
  7. siostrzyny — siostrzany. [przypis edytorski] ↩
  8. lico (daw.) — twarz. [przypis edytorski] ↩
  9. szkarłatny — ciemnoczerwony. [przypis edytorski] ↩
  10. wręcz — ręcznie. [przypis edytorski] ↩
  11. wzroku natęża — popr.: wzrok natęża. [przypis edytorski] ↩
  12. cóżeś widziała — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: co widziałaś. [przypis edytorski] ↩
  13. czyli — czy z partykułą pytajną -li. [przypis edytorski] ↩
  14. łożnica (daw.) — duże łoże. [przypis edytorski] ↩
  15. jam jest — dziś: ja jestem. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Ballady · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-ballady/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis