Loreva
Loreva

Rozdział 5 z 32

III

Byłem już sobie rosłe pacholę, 
Runiał mi wąsik na kraśnej twarzy; 
Czas był do szkoły — ale o szkole 
Mojemu ojcu ani się marzy; 
A kiedy wspomni, to zawsze w gniewie: 
«Proszę aspana, czas wyśmienity, 
Młodzież głupieje, nic a nic nie wie, 
A gdzie się uczyć bez jezuity? 
Minęła wiara i karność stara, 
Po szkołach jakieś nowotne dzieło, 
Nie masz łaciny, nie masz Alwara1, 
Równo z Alwarem — wszystko zginęło. 
Ksiądz jezuita niegdyś dobitnie 
Wrażał łacinę i karność w dziecię, 
Przetoż bywało i mądrość kwitnie, 
I lepiej jakoś było na świecie; 
Przodkowie nasi stąd mieli ducha, 
Stąd wiekopomne tworzyli cuda, 
Dzisiaj bez rózgi moralność krucha, 
Z pijarskich książek łacina chuda. 
Syna bym w domu nie trzymał dłużéj, 
Lecz Pan Bóg widzi, że pusto w kiesie: 
Dać do konwiktu możność nie służy, 
Uczyć przy farze jakoś nie chce się; 
Zwłaszcza gdy człowiek z dawna pamięta, 
Że dom nasz bywał w świetniejszym stanie, 
Byliśmy w szkole między panięta, 
Chłostę na perskim brali dywanie. 
A dziś... mój dziedzic... biada nam, biada! 
Daremno człowiek ratunku szuka, 
Co dzień to ciężej ród podupada 
Z ojca na syna, z syna na wnuka. 
Proszę aspana, uczyć się pora, 
Lecz nie masz za co, nie masz widocznie, 
Uproszę księdza definitora2, 
Niech bakałarzyć nad tobą pocznie. 
Kształć się w łacinie i świętej wierze, 
Nim pójdziesz do szkół wedle zwyczaju — 
Może się u mnie grosiwo zbierze 
I jezuici wrócą do kraju». 
  1. Alwar a. alwar — podręcznik do nauki gramatyki łacińskiej (trzytomowe dzieło De institutio grammatica) z XVI w., używany w szkołach jezuickich; pot. nazwa utworzona została od nazwiska autora, portugalskiego jezuity Emmanuele Alvareza (1526–1586), rektora kolegium jezuickiego; gramatyka została wydana po raz pierwszy w Lizbonie w 1572, pierwszy przedruk polski pochodzi już z 1577 r., a do końca okresu Oświecenia miało miejsce blisko 70 wydań dzieła na terenach Rzeczpospolitej (w tym 15 w Wilnie); ostatnie wyd. pol. z 1840 r. [przypis edytorski] ↩
  2. definitor — doradca przełożonego zakonu (prowincjała) w kościele rzymskokatolickim, także: przełożony pomniejszego zakonu, podległego prowincjałowi; organizator procesu beatyfikacyjnego (tj. wyniesienia na ołtarze). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Urodzony Jan Dęboróg · Okładka na podstawie: Luci Correia@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Urodzony Jan Dęboróg · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-urodzony-jan-deborog/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis