Rozmowy rodzinne po latach
powiadomił ją,
ale na tyle głośno,
że słyszeli go wszyscy.
przedarło się właśnie
przez mgłę, w której,
jak w dolinie,
Samochody z ulicy
wprawiały szyby
w metaliczny dreszcz.
płonął przyjaźnie,
zaczerniając systematycznie
ochronne szkło.
obserwowane z dołu,
istotnie prezentowały się
imponująco: ta kreska...
o niepowtarzalnej fakturze —
kazałem go sprowadzić
prosto z Palermo!
jak zawstydzona dziewczynka
nie odrywająca wzroku
od sznurowadeł,
Tutaj wybuduję kort —
chciał, aby to zdanie dotarło.
Oni jednak zapamiętają
Dłonie kreślące nad głową
znak kapitulacji.
Lub zgody.
Źródło i licencja
Rozmowy rodzinne po latach · Mariusz Grzebalski
Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
Rozmowy rodzinne po latach · Okładka na podstawie: d_pham@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Rozmowy rodzinne po latach · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/grzebalski-rozmowy-rodzinne-po-latach/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.