Loreva

Człowiek i morze

Człowieku wolny! Zawsze kochać będziesz morze.
Morze jest twym zwierciadłem. Ujrzysz w nim twą duszę,
W nieskończonych fal piennych1 mgle i zawierusze,
A myśl twa niemniej gorzkiej ma głębi bezdroże.

Lubisz grążyć2 się w własnych obrazów odbicia:
Pieszczą je twoje oczy, ramiona — a serce
Zapomina o własnej żywota rozterce,
Słuchając jego skargi, zawodzeń i wycia.

Równie dumni i mroczni jesteście oboje:
Człowieku, nikt nie zbadał dna twego tajnicy3!
Morze, nikt nie zna bogactw twych skrytej skarbnicy!
Tak zawistnie strzeżecie tajemnice swoje.

A przecie wieki przeszły w bezdennej otchłani,
Odkąd wzajemna walka na siebie was żenie4 —
Takeście5 ukochali ból, śmierć i zniszczenie,
O wieczyści wojowie — bracia niezbłagani6!

pienny (daw.) — tu: pienisty, spieniony. [przypis edytorski] ↩
grążyć — pogrążać, zatapiać. [przypis edytorski] ↩
tajnica — tajemnica. [przypis edytorski] ↩
żenie (daw.) — tu: gna, popycha. [przypis edytorski] ↩
takeście ukochali — dziś:tak ukochaliście. [przypis edytorski] ↩
niezbłagany — nieubłagany. [przypis edytorski] ↩