Rozdział 3 z 9

III

Niegdyś Europa cała
Była gotyckim kościołem.
Wiara kolumny związała,
Gmach niebo roztrącał czołem...
Drżącym od starości głosem
Starzec pochylony laty1
Trząsł dumnym mocarzy losem,
Zaglądał w królów siedziby;
Zaledwo promyk oświaty
Przez ubarwione gmachu przedzierał się szyby.

Jakiś mnich stanął u proga2,
Kornej nie uchylił głowy,
Walczył słowami Boga
I wzgardził świętymi kary3.
Upadł gmach zachwiany słowy4.
Błysnęły światła promienie...
Pierwsze wolności westchnienie
Było i westchnieniem wiary.

pochylony laty (daw.) — dziś popr.: pochylony latami a. pochylony przez lata; przygarbiony z powodu podeszłego wieku. [przypis edytorski] ↩
Jakiś mnich stanął u proga (...) — Luter. [przypis autorski] ↩
świętymi kary (daw.) — świętymi karami. [przypis edytorski] ↩
zachwiany słowy (daw.) — dziś popr.: zachwiany słowami a. zachwiany przez słowa. [przypis edytorski] ↩