Loreva
Loreva

Utwór 6 z 41

Pieśń szósta. Bramy Piekieł

Puk, puk, otwórzcie, zmokłej bogini łez i moczeń nocnych 
Stoi przy bramie, kołacze, oczekując waszej gościny na noc 
Tu się rozpoznaję, przy wejściu i domofon z moim imieniem 
Podzielone bramy na nieskończoną liczbę segmentów 
ciągle dzielą się wewnętrznie, ciskają, miażdżąc się w granicach 
Nadproża potężne, wielkie filary dźwigające ciężar spotęgowany 
Obrazy i historie niby tu widnieją, ale się kamuflują nawzajem 
przez spróchniałe zęby cedzone, przez zgryzy zatrzaśnięte 
Nowe rysunki na odrzwiach wyrzeźbione dłutem zębatym 
Skryte pod deskami świata zwłoki czynów przerażających 
Znaki dziwne rozpoznaję, w woskowym świetle ich pląs 
Polichromie zdrapane wiatrami dalekimi i kształty miękkie 
W rozglifieniu łuku wieńczącego drzwi napisy po aramejsku 
Charakter pisma wskazuje na autora przycupniętego 
On chciałby zachować anonimowość, raczej się nie ujawnia 
Pewnie jakiś dawny mistrz je kuł, bramy piekieł w ogniu 
Są na nich zakazane kwiaty, których nazwy są ominięte 
we wszystkich językach dawnych i przyszłych, i zaginionych 
W przyczółce lampka z napisem wolne, możesz wejść 
poprawić przed lustrami w sraczu wypadające włosy 
Ślepymi maswerkami ozdobione, czołgankami upiększają 
przy klamkach licznych na wszelkich wysokościach 
podkreślają stylistykę podążającą w doły i w przepaście 
Te modne tendencje w architekturze są osobliwie ciekawe 
Zapachy obłędu mego, szaleństwa, tu rozpoznaję się na szczęście 
Wśród musujących kształtów dostrzegam trzy postaci wokół  
Obgryzam palce do krwi i dotykam tych figur mellitowych 
Dwie stojące z otwartymi ramionami, jedno zwierzę zbite 
Wszystkie spojrzały na mnie, uśmiechając się przeciągle 
Zauważyły moją obecność dotąd tutaj niedostrzeganą 
Wtedy poczułam histerię olbrzymią i lęk odsłonięty 
Uderzyła mnie fala zła niewypowiadanego w czoło 
Rzuciłam się do ucieczki, tłumiąc swój zgubiony oddech 
lecz ma ręka spoczywała już na klamce, która odskoczyła 
a brama była taka piękna, karmelizowana z tłuszczem 
Ot, te sztuczki opierające się na skrzypliwych zawiasach 
one wiodą nas na zatracenie w głębiny najstraszniejsze  
Nie witajmy się zatem w progu 
sata-musie, czy jak ci tam było kiedyś na imię  
Źródło i licencja

Piekło · Bianka Rolando

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Piekło · Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Piekło · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-pieklo/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis