Loreva

* * * [Nocą, gdy sanie...]

Nocą, gdy sanie szeptem przesuną po drodze, 
niebo wysoko rośnie na kolumnach smreków1 
i gwiazdami oddzwania modrym śniegom odzew 
nad wsiami płynącymi w dole ciszy rzeką...  
Wonna kaplica nocy gaśnie w ostrych świecach 
drzew ucichłych o zmroku jasną gęścią bieli, 
drogi płyną niebieską polewą księżyca 
w zgęstniałe morze nieba, w dzwonną, czystą ciszę. 
Mróz otarł szorstkie futro w nasze ciche usta, 
zmrok pogasił strumienie jak błękitny płomień 
i noc rozpięta miękko na zastygłych drzewach 
zgaśnie cicho na matach wietrznych oszołomień. 
A wtedy oczy zajdą w szklane, śliskie niebo, 
które głębią odpłynie smutnie i bezchmurnie, 
przepastne, modre stropy pękną wielką ciszą 
i wyżej pojedziemy... w diamentowe turnie2. 
6. I. 39  
  1. smrek (reg.) — świerk. [przypis edytorski] ↩
  2. turnia (reg.) — szczyt górski. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

*** [Nocą, gdy sanie...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilla-t-2-noca-gdy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis