Loreva
Loreva

Utwór 8 z 17

XI

«Ależ trzeba nieszczęścia! wszak mówiłem o tém, 
Żem niegdyś krzyż drewniany postawił nad błotem, 
Jak tarczę od szatana — ot niszczał leciuchno, 
Podgnił, upadł na ziemię, rozbił się na próchno, 
I już trawa zarosła na ubitéj drodze, 
Gdzie, bywało, wieczorem pomodlić się chodzę. 
Więc znowu Boże odpuść! byłem w sidłach diabła — 
Mój topor się potrzaskał — i ręka osłabła, 
Nie miałem sił na nowo odbudować krzyża, 
A już czułem jak starość, jak śmierć się przybliża, 
I zapragnąłem śmierci — nie sposób żyć dłużéj — 
Kiedy już drżąca ręka do pracy nie służy, 
Kiedy nie mam siekiery — ej, nie przeżyć wcale! 
Czém ja kłodę rozrąbię? czém źwierza powalę? 
Wszak już i głód dokucza — już niedźwiedź kudłaty, 
Co mi służył na odzież, podarł się na szmaty, 
Cóż począć? śmierć nadchodzi — ot, szepcąc pacierze 
W mojéj dębowéj klatce do śmierci przeleżę — 
Więc powlokłem kościska w wypróchniałą jamę; 
Lecz tu poczęły dręczyć okropności same, 
Tutaj czarna tęsknota do świata i ludzi, 
Tu pragnienie rozpali, tu się głód obudzi, 
Szatan po zgniciu krzyża ufny swéj potędze, 
Przeszkadzał mi modlitew i wyśmiewał nędzę, 
W oczy mi się naigrawał — to wychodzi z błota, 
To huczy w oczerecie, to dziko chychota1, 
To wejdzie mi do serca i tam ślad swój znaczy 
Ponuremi myślami grzechu i rozpaczy, — 
Gdy ja myślą o Bogu chcę pokrzepić ducha, 
On mi ogień sumienia pod sercem rozdmucha, 
I krew mi przypomina albo ryczy wściekle: 
»Żegnaj się, czy nie żegnaj, obaczym się w piekle!«  
Och! wtenczas, jaśne pany, ucierpiałem dosyć. 
»Nie! — rzekłem — niepodobna takich mąk przenosić, 
Czyż zniosłem tyle pokus i prac nadaremno, 
Aby w końcu duch czarny wziął górę nade mną? 
Nie zdołam mu się oprzeć, ratuj Matko święta! 
Bo w téj puszczy przed śmiercią szatan mię opęta 
I weźmie duszę moją. — Wyjdę z tej gęstwini2, 
Niech się już sądom ludzkim zadosyć uczyni. 
Może kiedy mię spotka zasłużona plaga3, 
Szatan się ułagodzi albo Bóg przebłaga«; — 
I wziąłem moją zgniłą, podartą sukmanę, 
Pożegnałem pasiekę i pszczółki kochane, 
I płacząc po mym lesie, i klnąc moją dolę, 
Poszedłem, by jakkolwiek wybłąkać się w pole». — 
  1. chychota — dziś popr.: chichocze. [przypis edytorski] ↩
  2. gęstwinia — dziś popr.: gęstwina. [przypis edytorski] ↩
  3. plaga — tu: kara. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Chodyka · Okładka na podstawie: LaurentGO@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Chodyka · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy-chodyka/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis