Loreva
Loreva

Utwór 13 z 17

[U wpółrozwartych stoim drzwi...]

U wpółrozwartych stoim1 drzwi, 
Marszcząc ku dalom swoje brwi. 
Nic — tylko próg, tej chaty próg, 
Gładzony wciąż utrudą2 nóg — 
A z dala w słońcu szumi las, 
I wiem, że w lesie nie ma nas! 
W dłoni już pełny dzierżysz dzban, 
Krew doń3 upływa z naszych ran, 
Nic — tylko krew i tylko krew, 
I dwojga ust wylękły śpiew — 
A z dala w słońcu szumi las, 
I wiem, że w lesie nie ma nas! 
  1. stoim (gw.) — stoimy. [przypis edytorski] ↩
  2. utruda — zmęczenie, trud. [przypis edytorski] ↩
  3. doń — do niego. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[U wpółrozwartych stoim drzwi...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-trzy-roze-u-wpolrozwartych-stoim-drzwi/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis