Loreva
Loreva

Rozdział 17 z 32

XV

Gdym skończył szkołę — po świętym Pietrze 
Ojciec mię lekko trzepiąc po grzbiecie, 
«Słuchaj — rzekł — Janie! nim ci się przetrze 
Jakiś tam zawód na bożym świecie, 
Dam ci zabawkę — i co się zowie, 
Co nie poniży herbowne dziecko, 
Przez którą starzy Dęborogowie 
Zyskali niegdyś godność szlachecką. 
Bartosz Paprocki w swych herbów zbiorze 
Pisze, skąd nasze godło urasta, 
Jak na Zygmunta Augusta dworze 
Był quondam1 strzelcem nasz protoplasta; 
(Proszę aspana, dzielny myśliwy 
Na pańskich dworach zawsze jest w cenie,) 
Razu jednego znalazł — o dziwy! 
Wrosłe do dębu rogi jelenie. 
Rzecz taka rzadka i niewiadoma, 
Więc gdy ją złożył królowi w darze, 
Król mu szlacheckie nadał dyploma 
I Dęborogiem nazwać się każe. 
I od tej pory chętka myśliwska 
Szła w naszym rodzie z ojca na dziecię, 
Każdy Dęboróg chlubny z nazwiska, 
Choć nie senator, venator przecię2. 
Ja sam za młodu strzelałem dużo, 
Świadkiem nieboszczyk trocki wojewoda. 
Dzisiaj, mospanie, oczy nie służą, 
A jednak pola zależeć szkoda; 
Więc się chowają, proszę aspana, 
Strzelby i pieski dobre do pola, 
Stara myśliwska szkapa bułana, 
Wojewodzińska trąbka bawola 
I zasłużona torba borsucza: 
Otoż ta cała strzelcza spuścizna 
Dziś się waścinym rękom porucza, 
Żeś ty Dęboróg, świat niechaj przyzna. 
Mamyć tu przecię las siaki-taki, 
W zatoce — kaczek bywają stada, 
W naszych zaroślach skaczą szaraki, 
Czasem spod żyta wilk się wykrada. 
Będziesz polować, — wy młodzieniaszki 
Winniście wprawiać oko do strzału; 
Proszę aspana — tylko pomału, 
Strzeż się jak ognia dziewcząt i flaszki. 
Za naszych czasów, za jezuitą, 
I kiedy pańskie świetniały dwory, 
Proszę aspana, tęgo nas bito 
Za gorzalinę i za amory. 
Kiedy to trocki żył wojewoda, 
Ja sam pamiętam cięgę dostałem, 
Proszę aspana... krew była młoda 
A jam okropnym był sowizrzałem. 
Otoż...» lecz dalszą powieść jak z karty 
Ojciec już gadał do głuchej ściany: 
Bom z podarunku uradowany 
Żwawo poleciał oglądać charty, 
Tropić w zaroślach prześlad zajęczy, 
Konno, to pieszo zwijam się szlakiem, 
Bułany tętni, a trąba brzęczy 
I strzał po strzale wstrzęsa3 chruśniakiem. 
  1. quondam (łac.) — niegdyś. [przypis edytorski] ↩
  2. venator — łowczy, myśliwy. [przypis autorski] ↩
  3. wstrzęsa — dziś: wstrząsa. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Urodzony Jan Dęboróg · Okładka na podstawie: Luci Correia@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Urodzony Jan Dęboróg · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-urodzony-jan-deborog/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis