Loreva

W jesieni

O cicha, mglista, o smutna jesieni! 
Już w duszę czar twój dziwny, senny spływa, 
Przychodzą chmary zapomnianych cieni, 
Tęsknota wiedzie je smutna i tkliwa1. 
Ileż miłości, och, ileż kochania 
Umarła przeszłość z naszych serc pochłania, 
Z naszych serc biednych, z naszych serc bezdeni!... 
Zamykam oczy... Blade, ciche cienie 
Suną się w liści posępnym szeleście — 
Jak obłok światła; niesie je wspomnienie... 
O, dni umarłe! o, dni! gdzież jesteście?... 
Co pozostało po was?... Ach! daleko, 
Daleko kędyś2 toczycie się rzeką 
Szarą i mętną w głąb puszcz i w milczenie... 
  1. tkliwy — czuły. [przypis edytorski] ↩
  2. kędyś (daw.) — gdzieś. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W jesieni · Okładka na podstawie: garlandcannon@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W jesieni · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-jesieni/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis