Loreva

Kabaret szalony

Noc była. Od Michalika2 bram 
wyleciał zgiełk — ciosów huk. 
Pociski krzyków walą w dźwierze3 
aż pękły: w mroku tam 
korowód dziwny, zadrżał bruk — 
na przedzie koń, chimera-zwierzę, 
z kopyta rwie centaur skrzydlony; 
długimi ściga go ramiony4 
szkielet człowieka. 
Na czaszce jego włosy-mech, 
kabaretowy potępieniec; 
ściga go śmiech: szaleniec! 
Centaur ucieka, 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar — 
Ha, to kabaret szalony. 
Zakręt ulicy. Centaur na zadzie 
przysiadł, kopytem 
znak dał gromadzie. 
Pod kopytową batutą maestra5 
zagrzmiała z zgrzytem 
dzika orkiestra. 
Hukają konchy6 z zwiniętej ręki, 
bandurki7 dźwięki 
płaczą półgłosem, 
wzdychają skrzypki z kochanki włosem; 
rżną takt ochoczo 
basów postronki8, 
śmiechem chichoczą 
kieliszków dzwonki. 
Aż w głos zagrzmiała 
ciżba9 rozgrana: 
Oj dana, oj dana! 
Centaur ucieka, 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar — 
Ha, to kabaret szalony. 
Błyskiem wśród kroków 
tęskniących staccat10 
i ktoś z ram ulicznych 
zdarł bezkrytycznych 
krytyków plakat. 
I coraz raźniej, 
coraz namiętniej 
z wichrem w przegony11 
po bruku tętni 
orszak szalony. 
Odskok od ziemi 
niesie ich górą, 
piersi jak miechy 
dyszą wichurą. 
Skrzydlaty potwór 
w poświstach przodem 
w okienny otwór 
runął z pochodem. 
Czar im odemknął 
rygle okiennic, 
już pochód przemknął 
w korytarz ciemnic: 
to jagielloński 
gmach biblioteczny, 
tam ogon koński 
zmiótł śmieć zbyteczny 
wraz inni czyszczą 
stajnię Augiasza12 
i w palce świszczą — 
Hej, nasza, nasza13! 
Lecz już z poddasza 
Centaur ucieka, 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar — 
Ha, to kabaret szalony. 
na dwór wawelski 
orszak diabelski 
lotem się wspina, 
tam żółcią znaczy 
co przeinaczy 
jaki Puzyna14. 
W pałacach sztuki 
kreśli nauki, 
nos wściubski15 wtyka, 
kędy się Styka16 
z sztuką nie styka, 
i tam zostawia 
jadów ornament, 
papugę, pawia,17 
co Polskę zbawia 
przez roztęczony 
ogon wzniesiony. 
Lecz głosów zamęt 
Kroki przyspiesza, 
garnie się rzesza, 
Centaur ucieka, 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar — 
Ha, to kabaret szalony. 
Poprzez muzea 
zdobne w trofea 
ojczyzny, 
z śpiewem, łoskotem, 
przewiewa lotem 
miejskie stęchlizny; 
i znów powietrzem 
bard blondobrody 
z rozfryzowaną 
brodą czesaną 
śmiga w zawody 
z malarzem kpiarzem 
o cielsku wrażem18, 
za nim gadulski 
diabeł huculski19, 
jako na sabat 
jedzie na żerdzi, 
pyskiem się sierdzi20, 
a pędzlem macha 
jako językiem 
chwacko21 a z krzykiem. 
Z nimi gromada, 
a wszyscy z wrzawą, 
dziką zabawą 
w lewo to w prawo 
skokną, odskokną. 
Ten i ów wpada 
przez szyby w okno, 
panienkom w łóżka 
szepce do uszka, 
że życie czeka 
na ich serduszka — 
i dalej leci, 
bo księżyc świeci, 
Centaur ucieka, 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar — 
Ha, to kabaret szalony. 
Godzina bije. 
Hejnał przedranny. 
Wokoło wieży 
Maryi Panny 
powietrznym kręgiem 
wokół korony 
trzykroć się wije 
orszak szalony, 
aż podobłocznie 
w zachód księżyczny 
szybować pocznie 
tłum fantastyczny. 
Tam malarz-widmo 
pod chmury wydmą 
długie nożyce 
wyjął znienacka, 
z chmur księżycowych 
wystrzyga cacka 
i w mgłach tęczowych 
rzuca w powietrze 
i mkną w przestrzenie 
blade, wciąż bledsze, 
aż wiatru tchnienie 
w nicość je zetrze. 
W tłumie się rusza 
widmo kontusza22. 
Krzyknął: drużyno! 
«Stań tu waszmość za koleją!»23 — 
Księżyca strugi 
w gęby się leją, 
księżyca wino 
marom smakuje. 
Świt już się snuje — 
Centaur ucieka 
droga daleka, 
więc za nim w cwał, 
jak który stał, 
orszakiem mar, 
nim pryśnie czar, 
nad polską ziemię 
nad polskie plemię, 
Ha, to kabaret szalony. 
  1. Kabaret szalony — wiersz ten napisany był jako ilustracja do obrazu K. Sichulskiego, zawieszonego w sali kawiarni Michalika. Obraz przedstawiał szaloną jazdę uczestników Zielonego Balonika na księżyc, gdzie wita ich mistrz Twardowski w kontuszu i przy szabli. Wiersz zawiera żartobliwe aluzje do uczestników pogoni oraz do krakowskich wydarzeń w zakresie kulturalno-artystycznym. [przypis redakcyjny] ↩
  2. Michalik — Cukiernia Lwowska Jana Michalika przy ul. Floriańskiej w Krakowie (w pobliżu Akademii Sztuk Pięknych), gdzie powstał Zielony Balonik. [przypis redakcyjny] ↩
  3. dźwierze (daw.) — drzwi, wrota. [przypis edytorski] ↩
  4. ramiony — dziś popr. forma N. lm: ramionami. [przypis edytorski] ↩
  5. maestro (wł.) — mistrz; tu: dyrygent. [przypis redakcyjny] ↩
  6. koncha — muszla. [przypis edytorski] ↩
  7. bandurka — bandura, ukraiński ludowy instrument strunowy. [przypis edytorski] ↩
  8. postronek — sznur. [przypis edytorski] ↩
  9. ciżba (daw.) — tłum. [przypis edytorski] ↩
  10. staccato (wł.) — termin muzyczny: określenie perlistego rozrywania tonów. [przypis redakcyjny] ↩
  11. w przegony (daw.) — w zawody; ścigać się. [przypis edytorski] ↩
  12. stajnia Augiasza (mit. gr.) — zamieszkała przez 3000 wołów i nie czyszczona od 30 lat. Oczyszczenie jej było jedną z dwunastu legendarnych prac Herkulesa. [przypis redakcyjny] ↩
  13. nasza, nasza! — skrócone z polskiej prześpiewki: danaż nasza! [przypis redakcyjny] ↩
  14. Puzyna — kardynał i biskup krakowski (1894–1911). Aluzja do sporów artystycznych o katedrę wawelską. Wyrazem tych sporów były felietony L. Pugeta w Czasie. [przypis redakcyjny] ↩
  15. wściubski (daw.) — wścibski. [przypis edytorski] ↩
  16. Jan Styka — malarz bardziej popularny niż ceniony przez artystów. [przypis redakcyjny] ↩
  17. papugę, pawia — aluzja do rodzącej się wówczas sztuki ornamentacyjnej, reprezentowanej przez wystrzyganki Karola Frycza. [przypis redakcyjny] ↩
  18. wrażem (daw.) — dziś: wrażym; wraży: wrogi, nieprzyjazny, obcy. [przypis edytorski] ↩
  19. huculski — pochodzący z Karpat Wschodnich. [przypis edytorski] ↩
  20. sierdzić się — złościć się, gniewać. [przypis edytorski] ↩
  21. chwacko (daw.) — dziarsko, dzielnie. [przypis edytorski] ↩
  22. kontusz — staropolski strój męski, długa suknia zapinana z przodu. [przypis edytorski] ↩
  23. Stań tu waszmość — staropolska pieśń pijacka: „Stań tu waszmość za koleją — i przypatrz się jak tu leją...” [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Edward Leszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Kabaret szalony · Okładka na podstawie: sylphxr ms, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Kabaret szalony · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/leszczynski-kabaret-szalony/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis