Wielka Brama

Chłopcy ukochani!

Książka ta — której pierwsze wydanie ukazało się w roku 1937, a drugie w 1938 — miała zwoływać młodzież polską na zdobywanie morza i nauczać jego miłości. Chciała ukazać w pełnej chwale Gdynię1, najwspanialszą zdobycz polskiego trudu, kamienny pomnik entuzjazmu, Wielką Bramę Polski na szeroki świat.

W latach następnych stały się rzeczy straszliwe, bo połowa Gdyni legła w gruzach, a wspaniały port został spustoszony przez wściekły cyklon teutoński2. Zdawałoby się, że książka, która jest hymnem na cześć Gdyni z okresu, kiedy się wyłaniała z szarości Bałtyku3, stała się jedynie smutnym wspomnieniem.

Cóż się jednak dzieje? Oto budujemy Gdynię na nowo! Z entuzjazmem, jeszcze wspanialszym, z zapałem jeszcze bardziej radosnym, a szczęśliwym zrządzeniem losu odbudowuje ją ten sam czcigodny człowiek, który przed wieloma laty kładł pod nią granitowe fundamenty. Czas stanął na krótko, a teraz ruszył z szaleństwem burzy. Rozszerzyło się polskie morze i wzrosła dla niego miłość.

Nic się przeto nie zmieniło! Znowu trzeba zwoływać młodość polską, by niepoliczoną gromadą biegła nad morze i zaczęła odbywać wachty na naszych okrętach. Trzeba znowu zdobywać świat i zanieść do najdalszych krańców ziemi wiadomość o potężnej Polsce, niezłomnej i nielękającej się żadnego trudu.

I znowu ta książeczka będzie nauczać o morzu i o okrętach, i znowu popłynie na wielką przygodę, nic się bowiem nie zmieniło w jej treści, a drobne szczegóły nie są sprawą ważną.

Dlatego drukujemy ją po raz trzeci i z całego serca ofiarowujemy przyszłym polskim żeglarzom.

Kornel Makuszyński