Loreva

Wyznanie spóźnione

Lubię twoim weselem rozniecony gwar, — 
I twoimi oczami upatrzoną drogę, — 
I czar w śmiechu zjawiony — ten sam zawsze czar!... 
Żem cię dotąd nie kochał — zrozumieć nie mogę! 
Dziś, gdy ogród zaszumi, lub zaskrzypią drzwi, 
Zrywam się, aby stwierdzić pustkę beznadziejną, 
I przypomnieć twe kroki — i głos twój — i brwi, — 
I o ustach i dłoniach pomarzyć kolejno. 
Słyszę płacz przewezbrany1 obłoków i zórz! 
Wszystko — klęczy i błaga!... A ty — coraz dalej! 
O, nie wracaj, nie wracaj, — tylko dłonie złóż 
Do modlitwy za wszystkich, co cię nie kochali! 
  1. przewezbrany — nagromadzony powyżej zwykłego poziomu, gwałtowny. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Okładka na podstawie: USA > Texas > Austin, antifluor@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-powiesc-o-rozumnej-dziewczynie-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis