Loreva
Loreva

Utwór 1 z 7

I

Idzie zmierzch

Idzie zmierzch od zapłotków — od stodół — od jarów, 
Idzie zewsząd i znikąd, a taki ma narów1, 
Że im bardziej snem przymrze i w rów się zagrzebie, 
Tym widniej mu w niebycie — tym łatwiej znieść siebie. 
O, niełatwo nam było powiązać los z losem! 
Smutek boczył się na nas; żal patrzył ukosem... 
Odeszłaś — w ślad za tobą dzień złoty przeminął, — 
Ale z ziemi uchodząc, po niebie wciąż płynął... 
Dogorywa dnia reszta w obłokach zbłąkana, 
Dołem mrok, lecz nadwyżką dnia — płonie stóg siana. 
Więc raz jeszcze — choć ciebie nie ma w pól rozłogu2 — 
Przeżywam dzień miniony — ten, co lśni na stogu. 
  1. narów — zły nawyk, wada. [przypis edytorski] ↩
  2. rozłóg — otwarta przestrzeń. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Idzie zmierzch · Okładka na podstawie: untitled, mariaaantonina@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Idzie zmierzch · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-i-idzie-zmierzch/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis